Le site Tlaxcala est de nouveau en ligne !
The Tlaxcala site is online once again!
La página web de Tlaxcala está de nuevo en línea!
Die Website von Tlaxcala ist wieder online!
http://www.tlaxcala-int.org

Saturday, 7 February 2015

کشاورزی در افریقا: افسانه یا حقیقت؟

بقلم یان فلیتس پاتریک در نیواینترنشنالیست، 26 ژانویه  2015
بفارسی از حمید بهشتی
دانه ی کاکائو: افریقا مهمترین صادرات 2011، فرانچِسکو وِرونزی، با حقوق محفوظ تجارتی

یکی از افسانه هایی که در گزارش «ثروتمندان ثروتمندتر می شوند و سایر فریب های خطرناک» به مناسبت گفتگوی اقتصاد جهانی تهیه و انتشار یافت، بدین قرار است که افریقا به کمک احتیاج دارد. یکی از انواع این افسانه تحت عنوان اینکه کشاورزی افریقا به کمک کشورهای ثروتمند غرب محتاج است، توسط رسانه ها، سرمایه گذاران و شرکت های کشاورزی چند ملیتی، بدون ارتباط با یکدیگر، دائم در بوق گذاشته می شود. و گاهی به آدمی این احساس دست می دهد که گویا ناظر بر نسخه ای از شوِ بی بی سی تحت عنوان «حقیقتی باورنکردنی» هستیم که بازی کنندگانش می باید سخنرانی سراسر دروغی را ایراد نموده و در آن یک رشته حقایق را در حضور سایر بازی کنندگانِ شو مطرح نمایند. در مورد نمایشنامه ی «افریقا به کمک محتاج است» در این شو، پاره ای از حقایق بدین منظور مورد استفاده قرار می گیرند که برخی کذبیات سرگیجه کننده را در حضور دولت های ناآگاه، سازمان های غیردولتی و جامعه ی مدنی به خورد مردم دهند.

برای نمونه تولیدات کشاورزی افریقا: حقایقی که در گزارشات رسانه های اصلی مطرح می گردند بدین قرارند که 25% مردم در جنوب افریقا با کمبود مواد غذایی و گرسنگی مواجه بوده و سطح تولید کشاورزی این قاره در دنیا از همه جا پائین تر، با فقدان فاحش کود، بذر کشاورزی و آبیاری مواجه است. این نیز حقیقت دارد که رشد بالای جمعیت، فقر شدید، بدیِ زیرساخت و میزان پائین سرمایه گذاری مشکل را شدیدتر ساخته، دستیابی میلونها انسان را به طعام سخت ساخته است.

اما پس از بیان این حقایق داستانسرایی های رسانه های اصلی به این نتیجه گیری می رسند که با کمک های مالی و تکنیکی کشورهای غنی و سازمان های بین المللی توسعه و از طریق اتحاد جدید برای تأمین مواد غذایی تاکنون سرمایه گذاری های متعهدانه ای به میزان 10 میلیارد دلار انجام یافته و موجب رشد اشتغال و میزان تغذیه گشته اند، با این هدف که سرانجام قاره افریقا قادر گردد خواراک اهالی را خود تأمین نماید.
البته این درست است که میلیون ها انسان در افریقا از گرسنگی و کمبود مواد غذایی در رنج می باشند. اما این سخن کامل نبوده و اغوا کننده است. کاستی آن در ناگفته ماندن شرایط و مناسبات مربوط بدان می باشد. و بویژه این نکته  ناگفته می ماند که چگونه قاره ای که در سال های دهه 1960 در رابطه با تأمین مواد غذایی متکی بر خویش بوده است به این وضعیت افتاده. و این دو دلیل مهم دارد که راه حل کاملا دیگری را برای مشکل گرسنگی افریقا رهنمون می گردند.

اول اینکه تولیدات کشاورزی افریقا در دوران استعمار به سود کشورهای ثروتمندِ شمال طرح ریزی و تغییر یافت تا اشتهای شدید آنها را به مواد اولیه و مواد لذت بخش (یعنی آنچه که مواد غذایی ضروری نیست) تأمین نمایند. مهمترین صادرات افریقا به ترتیب ارزش 2011 دانه های کاکائو، قهوه، پنبه، کائوچو و تنباکو بوده اند – یعنی موادی که برای رفع نیاز مصرف کنندگان مناسب بوده و کمتر به درد تغذیه جوامع فقیر می خورند.

دوم اینکه کشورهای افریقایی از جانب کشورهای غنی و مؤسسات مالی مانند صندوق بین المللی ارز و بانک جهانی مجبور گشتند از کنترل تجارت خویش چشم پوشی نمایند. مؤسسات مزبور همچنان مانند گذشته به کشورهای در حال توسعه قرضه داده و آنها را تشویق می نمایند که خدمات عمومی خویش را به بخش خصوصی واگذار نموده، از کنترل اقتصاد خویش چشم پوشی نمایند. آنگاه سرانجام کشورهای مزبور تبدیل به وارد کنندگان مواد اولیه غذایی مانند گندم، روغن پالم، ذرت، شکر و روغن زویا می گردند، محصولاتی که اکثر آنها در کشورهای شمال تولید گشته و به شدت از سوبسید و کمک دولتی بهره مند می باشند. علاوه بر آن آنها دروازه های افریقا را برای شرکت های کشاورزی چند ملیتی باز نموده و آنها نیز به سرعت بر زمینه های تولید کشاورزی مانند زمین، آب و نیروی کار تسلط یافته آنهارا به کنترل خویش می گیرند.

رسانه های بزرگ، شرکت های چند ملیتی آمریکا و اروپا و مسئولان دولتی به ما می گویند که افریقا برای افزایش محصولات کشاورزی خود به تکنیک ژنتیک و کود شیمیایی نیازمند است. آنچه که آنها به ما نمی گویند این است که به کار بردن تکنیک ژنتیک در دراز مدت حتا به اُفتِ میزان محصولات و نیز ضرورت استفاده از مواد سمی هربسید و پستیسید برای مبارزه با آفات نباتی می انجامد.

پژوهش های بعمل آمده همواره ثابت نموده اند که کشاورزیِ قابل دوام و همساز با اکولوژی به همان میزان و حتا بیش از کشاورزی صنعتی، بار آوری دارند. اما این تمامی حقیقت نیست. زیرا کشاورزیِ همساز با اکولوژی با یک رشته نتایج مثبت همراه است. از جمله کثرت انواع محصول، فزونی اشتغال، رشد درآمد ، کاهش تبعیضات جنسیتی و بهبود سلامتی و تغذیه. علاوه بر اینها اینگونه کشاورزی در کاهش مشکلات آب و هوا که نتیجه ی صنعتی شدن روزافزون می باشد مؤثر است.

چه سیستم های درختکاری کشاورزی، استفاده از مرغابی در شالیکاری یا تکنیکِ کشتِ بیولوژیک، اسناد و مدارک به وضوح نمایانگر این می باشند که اکولوژی کشاورزی گزینه ی بهتر است. آنچه که برای رسیدن بدین گزینه مورد نیاز است وجود سیاستمداران مصممی است که داستانسرایی در مورد کشاورزی صنعتی و تحت تسلط شرکت های بزرگ را به زیر سئوال برده، از طریق اصلاحات در نظام سوبسید کشاورزی، پایان دادن به قراردادهای تحمیلی تجارتی، حمایت از اکولوژی کشاورزی و استقلال و اتکاء به خویش در تولید مواد غذایی موجب آن گردند که خرده کشاورزان افریقا دوباره بر نظام تولید مواد غذایی خویش تسلط یابند.

No comments: