ایران غزه نیست: آرونداتی روی
آرونداتی روی، نویسنده و روشنفکر برنده جایزه عرصهعمومی ، در ۹ مارس ۲۰۲۶ در گورگانون حضار را برانگیخت هنگامی که از فاجعه جنگ در غرب آسیا صحبت کرد، جنگی که توسط آمریکا و اسرائیل بر ایران تحمیل شده و تهدید میکند منطقه و جهان را در خود ببلعد.
مطابق با روح صراحت و بیادبی مادرم مریم، میخواهم از این فرصت
برای گفتن چیزی درباره حمله ناعادلانه و غیرقانونی آمریکا و اسرائیل به تهران
استفاده کنم. این البته ادامه نسلکشی
آمریکا و اسرائیل در غزه است. این همان نسلکشیهای تکراری با همان دستورالعمل
تکراری است، کشتن زنان و کودکان، بمباران بیمارستانها، بمباران منطقهای شهرها و
سپس نقش قربانی را بازی کردن.
اما ایران غزه نیست. تئاتر این جنگ جدید میتواند گسترش
یابد و تمام جهان را در خود ببلعد. ما در آستانه فاجعهای هستهای و فروپاشی
اقتصادی هستیم.
همان کشوری که هیروشیما و ناکازاکی را بمباران کرد، ممکن
است خود را آماده میکند تا یکی از کهنترین تمدنهای جهان را بمباران کند. فرصتهای
دیگری برای صحبت مفصل در این باره خواهد بود، بنابراین اجازه دهید در اینجا به
سادگی بگویم که من بیقیدوشرط در کنار ایران ایستادهام. هر رژیمی که نیاز به
تغییر دارد، از جمله آمریکا، اسرائیل و کشور خودمان، باید توسط مردم تغییر کند، نه
توسط یک قدرت امپریالیستی پفکرده، دروغگو، فریبکار، حریص، غارتگر منابع و بمبافکن
و متحدانش که سعی دارند تمام جهان را به زور به اطاعت وادارند.
ایران در برابر آنها ایستاده است در حالی که هند از ترس به
خود میلرزد. من از اینکه دولت ما چقدر بیجرأت و بیریشه بوده است شرمندهام. گذشتهها
ما کشوری فقیر با مردمی بسیار تهیدست بودیم، اما افتخار داشتیم، عزت داشتیم.
امروز ما کشوری ثروتمند با مردمی بسیار فقیر و بیکار هستیم
که به جای غذای واقعی، از رژیم غذایی نفرت، زهر و دروغ تغذیه میکنند. ما افتخار
را از دست دادهایم، عزت را از دست دادهایم، شجاعت را از دست دادهایم، مگر در
فیلمهایمان. ما چه جور مردمی هستیم که دولت منتخب ما نمیتواند بایستد و آمریکا
را وقتی که سران کشورهای دیگر را میرباید و ترور میکند محکوم کند ؟ آیا دوست
داریم چنین رفتاری با ما شود؟ اینکه نخستوزیر ما تنها چند روز پیش از حمله
اسرائیل به ایران، به اسرائیل سفر کند و بنیامین نتانیاهو را در آغوش بگیرد، چه
معنایی دارد؟ اینکه دولت ما تنها چند روز پیش از اینکه دیوان عالی آمریکا تعرفههای
ترامپ را غیرقانونی اعلام کند، یک قرارداد تجاری چاپلوسانه با آمریکا امضا کند که
به معنای واقعی کشاورزان و صنعت نساجی ما را به فروش میگذارد، چه معنایی دارد؟
اینکه حالا به ما اجازه داده شده از روسیه نفت بخریم، چه معنایی دارد؟ برای چه کار
دیگری باید اجازه بگیریم؟ برای رفتن به دستشویی؟ برای یک روز مرخصی از کار؟ برای
دیدار مادرمان؟ هر روز سیاستمداران آمریکایی، از جمله دونالد ترامپ، علناً ما را
مسخره و تحقیر میکنند و نخستوزیر ما با آن خندهٔ معروف پوچش میخندد و چاپلوسی می کند.
در اوج نسلکشی در غزه، دولت هند هزاران کارگر فقیر هندی را
برای جایگزینی کارگران فلسطینی اخراجشده به اسرائیل فرستاد. امروز، در حالی که
اسرائیلیها در پناهگاهها به سر میبرند، گزارش میشود که آن کارگران هندی اجازه
ورود به آن پناهگاهها را ندارند. این یعنی چه؟ چه کسی ما را به این جایگاه کاملاً
تحقیرآمیز، شرمآور و نفرتانگیز در جهان کشانده است؟ برخی از شما به یاد دارید
که چگونه ما درباره آن اصطلاح کمونیستی چینی، «سگ دویدن امپریالیسم» شوخی میکردیم.
اما در حال حاضر میتوانم بگویم که این اصطلاح به خوبی وضع
ما را توصیف میکند، البته به جز در فیلمهای غیرعادی و مسموممان که قهرمانان
سلولوئیدی ما در آن خودنمایی میکنند، که جنگی را به دنبال جنگی دیگر به پیروزی میرسانند
و با حماقت و عضلانیتر از حد، تشنهٔ خونریزی سیریناپذیر، ما را با خشونتهای بیمورد
و مغزهای پُر از کاه خود شعلهور میکنند.
Iran is Not
Gaza: Arundhati Roy Award-winning writer and public
intellectual, Arundhati Roy stirred the audience in Gurgaon on March 9, 2026
when she spoke of the travesty of the war in West Asia, imposed by US and
Israel on Iran, threatening to engulf the region, and the world.
I have
something to say because I’m my mother’s daughter and because I need to
straighten my shoulders and say this. It’s a little statement about the war
that is about to consume the world. I know we’re here today to talk about
Mother Mary Comes to Me, but how can we end the day without talking about
those beautiful cities, Tehran, Isfahan and Beirut that are up in flames.
In keeping with
my mother Mary’s spirit of candour and impoliteness, I would like to use this
platform to say something about the unprovoked and illegal attack by the
United States and Israel on Tehran. It is of course a continuation of the
US-Israeli genocide in Gaza. It’s the same old genocides using the same old
playbook, murdering women and children, bombing hospitals, carpet bombing
cities and then playing the victim.
But Iran is not
Gaza. The theatre of this new war could expand to consume the whole world. We’re
on the brink of nuclear calamity and economic collapse.
The same
country that bombed Hiroshima and Nagasaki could be readying itself to bomb
one of the most ancient civilisations in the world. There will be other
occasions to speak of this in detail, so here let me simply say that I stand
with Iran unequivocally. Any regimes that need changing, including the US,
Israel and ours, need to be changed by the people, not by some bloated lying,
not by some bloated lying, cheating, greedy, resource-grabbing, bomb-dropping
imperial power and its allies who are trying to bully the whole world into
submission.
Iran is
standing up to them while India cowers. I’m ashamed of how gutless and how
spineless our government has been. Long ago we were a poor country of very
poor people, but we had pride, we had dignity.
Today we are a rich country with very poor, unemployed people who are fed on a diet of hatred, poison and falsehoods instead of real food. We have lost pride, we have lost dignity, we have lost courage, except in our movies. What sort of people are we whose elected government cannot stand up and condemn the US when it kidnaps and assassinates heads of state in other countries? Would we like that done to us? For our Prime Minister to have travelled to Israel and embraced Benjamin Netanyahu just days before he attacked Iran, what does it mean? For our government to sign a groveling trade deal with the US that literally sells our farmers and textile industry down the river only days before the US Supreme Court declared Trump’s tariffs illegal, what does it mean? For us to now be given permission to buy oil from Russia, what does it mean? What else do we need permission for? To go to the bathroom? To take a day off work? To visit our mothers? Every day US politicians, including Donald Trump, mock and demean us publicly and our Prime Minister laughs his famous vacuous laugh and hugs on. At the height of the genocide in Gaza, the government of India sent thousands of poor Indian workers to Israel to replace expelled Palestinian workers. Today, while Israelis take shelter in bunkers, it is being reported that those Indian workers are not allowed into those shelters. What the hell does this mean? Who has put us into this absolutely humiliating, shameless, disgusting place in the world? Some of you will remember how we used to joke about that florid, overblown Chinese communist term, running dog of imperialism. But right now I’d
say it describes us well, except of course in our twisted toxic movies in
which our celluloid heroes strut on, winning phantom war after war, dumb and
over-muscled, fueling our insatiable bloodlust with their gratuitous violence
and their shit for brains. |
Arundhati Roy : l’Iran n’est pas Gaza L’écrivaine primée et intellectuelle publique
Arundhati Roy a électrisé le public à Gurgaon le 9 mars 2026 lorsqu’elle a
parlé de la parodie de guerre en Asie occidentale, imposée par USraël à l’Iran,
menaçant d’engloutir la région et le monde.
J’ai quelque chose à dire parce que je suis la
fille de ma mère et parce que j’ai besoin de redresser les épaules pour le
dire. C’est une petite déclaration sur la guerre qui est sur le point de
consumer le monde. Je sais que nous sommes ici aujourd’hui pour parler de mon
livre Mother Mary Comes to Me, mais comment finir la journée sans
parler de ces magnifiques villes, Téhéran, Ispahan et Beyrouth, qui sont en
flammes. Dans l’esprit de franchise et d’impolitesse de
ma mère Mary, je voudrais utiliser cette tribune pour dire quelque chose sur
l’attaque non provoquée et illégale d’USraël contre Téhéran. C’est bien sûr
une continuation du génocide usraélien à Gaza. Ce sont les mêmes vieux
génocides utilisant le même vieux manuel : tuer des femmes et des enfants,
bombarder les hôpitaux, raser des villes, puis jouer les victimes. Mais l’Iran n’est pas Gaza. Le théâtre de cette
nouvelle guerre pourrait s’étendre jusqu’à consumer le monde entier. Nous
sommes au bord de la catastrophe nucléaire et de l’effondrement économique. Le même pays qui a bombardé Hiroshima et
Nagasaki pourrait se préparer à bombarder l’une des civilisations les plus
anciennes du monde. Il y aura d’autres occasions d’en parler en détail, alors
ici, permettez-moi de dire simplement que je suis sans équivoque aux côtés de
l’Iran. Les régimes qui ont besoin d’être changés, y compris les USA, Israël
et le nôtre, doivent être changés par les peuples, non par une puissance
impériale boursouflée, menteuse, tricheuse, avide, accapareuse de ressources,
lanceuse de bombes, et ses alliés qui tentent d’intimider le monde entier
pour le soumettre. L’Iran leur tient tête tandis que l’Inde se
recroqueville. J’ai honte de la lâcheté et de l’absence de colonne vertébrale
de notre gouvernement. Il y a longtemps, nous étions un pays pauvre avec des
gens très pauvres, mais nous avions de la fierté, nous avions de la dignité. Aujourd’hui, nous sommes un pays riche avec des
gens très pauvres et au chômage, nourris au régime de la haine, du poison et
des mensonges au lieu de vraie nourriture. Nous avons perdu la fierté, nous
avons perdu la dignité, nous avons perdu le courage, sauf dans nos films.
Quel genre de personnes sommes-nous si notre gouvernement élu ne peut pas se
lever et condamner les USA quand ils kidnappent et assassinent des chefs d’État
dans d’autres pays ? Voudrions-nous qu’on nous fasse cela ? Que notre Premier
Ministre se soit rendu en Israël et ait étreint Benjamin Netanyahou quelques
jours seulement avant qu’il n’attaque l’Iran, qu’est-ce que cela signifie ?
Que notre gouvernement ait signé un accord commercial rampant avec les USA
qui vend littéralement nos agriculteurs et notre industrie textile, seulement
quelques jours avant que la Cour suprême des USA ne déclare les tarifs
douaniers de Trump illégaux, qu’est-ce que cela signifie ? Que nous ayons
maintenant la permission d’acheter du pétrole à la Russie, qu’est-ce que cela
signifie ? Pour quoi d’autre avons-nous besoin d’autorisation ? Pour aller
aux toilettes ? Pour prendre un jour de congé ? Pour rendre visite à nos
mères ? Chaque jour, des hommes politiques usaméricains,
Donald Trump compris, se moquent de nous et nous humilient publiquement, et
notre Premier Ministre rit de son fameux rire vide et donne des accolades. Au plus fort du génocide à Gaza, le
gouvernement indien a envoyé des milliers de travailleurs indiens pauvres en
Israël pour remplacer les travailleurs palestiniens expulsés. Aujourd’hui,
alors que les Israéliens s’abritent dans des bunkers, il est rapporté que ces
travailleurs indiens n’ont pas le droit d’entrer dans ces bunkers. Qu’est-ce
que cela signifie, bon sang ? Qui nous a mis dans cette position absolument
humiliante, honteuse et dégoûtante dans le monde ? Certains d’entre vous se
souviendront de nos plaisanteries sur ce terme communiste chinois ampoulé et
exagéré : « chien courant de l’impérialisme ». Mais en ce moment, je dirais qu’il nous décrit bien, sauf bien sûr dans nos films tordus et toxiques où nos héros de celluloïd paradent, gagnant guerre fantôme après guerre fantôme, stupides et surmusclés, alimentant notre soif de sang insatiable avec leur violence gratuite et la merde qui leur tient de cerveau. |
Arundhati Roy: Irán
no es Gaza La galardonada
escritora e intelectual pública Arundhati Roy cautivó al público en Gurgaon
el 9 de marzo de 2026 cuando habló de la farsa de la guerra en Asia
Occidental, impuesta por USrael a Irán, que amenaza con envolver a la región
y al mundo.
Tengo algo que
decir porque soy hija de mi madre y porque necesito enderezar los hombros
para decir esto. Es una pequeña declaración sobre la guerra que está a punto
de consumir al mundo. Sé que hoy estamos aquí para hablar de mi libro Mother
Mary Comes to Me, pero ¿cómo podemos terminar el día sin hablar de esas
hermosas ciudades, Teherán, Isfahán y Beirut, que están en llamas? En consonancia
con el espíritu de franqueza y descortesía de mi madre Mary, me gustaría usar
esta plataforma para decir algo sobre el ataque no provocado e ilegal de USrael
contra Teherán. Es, por supuesto, una continuación del genocidio usraelí en
Gaza. Son los mismos viejos genocidios que usan el mismo libreto de siempre:
asesinar mujeres y niños, bombardear hospitales, arrasar ciudades con
alfombras y luego hacerse las víctimas. Pero Irán no es
Gaza. El escenario de esta nueva guerra podría expandirse para consumir al
mundo entero. Estamos al borde de una catástrofe nuclear y un colapso
económico. El mismo país
que bombardeó Hiroshima y Nagasaki podría estar preparándose para bombardear
una de las civilizaciones más antiguas del mundo. Habrá otras ocasiones para
hablar de esto en detalle, así que permítanme decir simplemente que estoy con
Irán sin ambigüedades. Cualquier régimen que necesite ser cambiado,
incluyendo USA, Israel y el nuestro, debe ser cambiado por los pueblos, no
por un poder imperial inflado, mentiroso, tramposo, codicioso, acaparador de
recursos y lanzador de bombas, y sus aliados que intentan intimidar al mundo
entero para someterlo. Irán se les
enfrenta mientras India se acobarda. Estoy avergonzada de lo cobarde y lo
débil que ha sido nuestro gobierno. Hace mucho tiempo éramos un país pobre,
con gente muy pobre, pero teníamos orgullo, teníamos dignidad. Hoy somos un
país rico con gente muy pobre y desempleada, alimentada con una dieta de
odio, veneno y falsedades en lugar de comida real. Hemos perdido el orgullo,
hemos perdido la dignidad, hemos perdido el coraje, excepto en nuestras
películas. ¿Qué clase de personas somos si nuestro gobierno elegido no puede
levantarse y condenar a USA cuando secuestra y asesina a jefes de Estado en
otros países? ¿Nos gustaría que nos hicieran eso a nosotros? Que nuestro primer
ministro haya viajado a Israel y abrazado a Benjamín Netanyahu apenas unos
días antes de que atacara Irán, ¿qué significa? Que nuestro gobierno haya
firmado un acuerdo comercial rastrero con USA que literalmente vende a
nuestros agricultores y a nuestra industria textil, solo unos días antes de
que la Corte Suprema de USA declarara ilegales los aranceles de Trump, ¿qué
significa? Que ahora se nos dé permiso para comprar petróleo a Rusia, ¿qué
significa? ¿Para qué más necesitamos permiso? ¿Para ir al baño? ¿Para tomar
un día libre en el trabajo? ¿Para visitar a nuestras madres? Cada día, los
políticos gringos, incluido Donald Trump, se burlan y nos menosprecian
públicamente, y nuestro primer ministro ríe su famosa risa vacía y da
abrazos. En pleno
genocidio en Gaza, el gobierno de la India envió a miles de trabajadores
indios pobres a Israel para reemplazar a los trabajadores palestinos
expulsados. Hoy, mientras los israelíes se refugian en búnkeres, se informa
que a esos trabajadores indios no se les permite entrar en esos búnkeres.
¿Qué demonios significa esto? ¿Quién nos ha puesto en este lugar
absolutamente humillante, vergonzoso y repugnante en el mundo? Algunos de
ustedes recordarán cómo solíamos bromear sobre ese florido y exagerado
término comunista chino: “perro corredor del imperialismo”. Pero ahora
mismo diría que nos describe bien, excepto, por supuesto, en nuestras
retorcidas y tóxicas películas en las que nuestros héroes de celuloide
pavonean, ganando guerra fantasma tras guerra fantasma, torpes e
hipermusculados, alimentando nuestra insaciable sed de sangre con su
violencia gratuita y la mierda que les hace de cerebro. |
|
Arundhati Roy: der
Iran ist nicht Gaza Die preisgekrönte Schriftstellerin und öffentliche Intellektuelle Arundhati Roy begeisterte das Publikum in Gurgaon am 9. März 2026, als sie über die Farce des Krieges in Westasien sprach, der von USrael dem Iran aufgezwungen wird und droht, die Region und die Welt zu verschlingen. Ich habe etwas zu sagen,
weil ich die Tochter meiner Mutter bin und weil ich meine Schultern straffen
muss, um dies zu sagen. Es ist eine kleine Erklärung über den Krieg, der im
Begriff ist, die Welt zu verschlingen. Ich weiß, wir sind heute hier, um über
mein Buch Mother Mary Comes to Me zu sprechen, aber wie können wir den
Tag beenden, ohne über diese wunderschönen Städte Teheran, Isfahan und Beirut
zu sprechen, die in Flammen stehen? Im Sinne des Geistes der
Offenheit und Unhöflichkeit meiner Mutter Mary möchte ich diese Plattform
nutzen, um etwas über den unprovozierten und illegalen Angriff USraels auf
Teheran zu sagen. Es ist natürlich eine Fortsetzung des usraelischen
Völkermords in Gaza. Es sind die gleichen alten Völkermorde, die nach dem
gleichen alten Muster ablaufen: Ermordung von Frauen und Kindern,
Bombardierung von Krankenhäusern, Flächenbombardements von Städten und dann
das Spielen des Opfers. Aber der Iran ist nicht
Gaza. Das Theater dieses neuen Krieges könnte sich ausweiten und die ganze
Welt verschlingen. Wir stehen am Rande einer nuklearen Katastrophe und eines
wirtschaftlichen Zusammenbruchs. Dasselbe Land, das
Hiroshima und Nagasaki bombardiert hat, könnte sich darauf vorbereiten, eine
der ältesten Zivilisationen der Welt zu bombardieren. Es wird andere
Gelegenheiten geben, ausführlich darüber zu sprechen, also lassen Sie mich
hier einfach sagen, dass ich uneingeschränkt an der Seite des Irans stehe.
Alle Regime, die verändert werden müssen, einschließlich der USA, Israels und
unseres, müssen von den Völkern verändert werden, nicht von einer
aufgeblasenen, lügenden, betrügerischen, gierigen, ressourcenraffenden,
bombenabwerfenden imperialen Macht und ihren Verbündeten, die versuchen, die
ganze Welt einzuschüchtern und zu unterwerfen. Der Iran stellt sich ihnen
entgegen, während Indien sich duckt. Ich schäme mich, wie feige und
rückgratlos unsere Regierung war. Vor langer Zeit waren wir ein armes Land
mit sehr armen Menschen, aber wir hatten Stolz, wir hatten Würde. Heute sind wir ein reiches
Land mit sehr armen, arbeitslosen Menschen, die mit einer Diät aus Hass, Gift
und Lügen anstelle von richtiger Nahrung gefüttert werden. Wir haben Stolz
verloren, wir haben Würde verloren, wir haben Mut verloren, außer in unseren
Filmen. Was für Menschen sind wir, dass unsere gewählte Regierung nicht
aufstehen und die USA verurteilen kann, wenn sie Staatsoberhäupter in anderen
Ländern entführt und ermordet? Würden wir das auch bei uns wollen? Dass unser
Premierminister nur wenige Tage vor dem Angriff auf den Iran nach Israel
reiste und Benjamin Netanyahu umarmte, was bedeutet das? Dass unsere
Regierung nur wenige Tage, bevor der Oberste Gerichtshof der USA Trumps Zölle
für illegal erklärte, einen kriecherischen Handelsvertrag mit den USA
unterzeichnete, der unsere Bauern und die Textilindustrie buchstäblich verschleudert,
was bedeutet das? Dass uns nun die Erlaubnis erteilt wird, Öl aus Russland zu
kaufen, was bedeutet das? Wofür brauchen wir noch Erlaubnis? Zum
Toilettengang? Für einen freien Tag? Um unsere Mütter zu besuchen? Jeden Tag verspotten und
erniedrigen uns US-Politiker, darunter Donald Trump, öffentlich, und unser
Premierminister lacht sein berühmtes hohles Lachen und schmust herum. Auf dem Höhepunkt des
Völkermords in Gaza schickte die indische Regierung Tausende arme indische
Arbeiter nach Israel, um vertriebene palästinensische Arbeiter zu ersetzen.
Heute, während die Israelis in Bunkern Schutz suchen, wird berichtet, dass
diese indischen Arbeiter nicht in diese Bunker gelassen werden. Was zum
Teufel soll das bedeuten? Wer hat uns an diesen absolut demütigenden,
schamlosen, widerlichen Ort in der Welt gebracht? Einige von Ihnen werden
sich daran erinnern, wie wir über diesen blumigen, überzogenen
kommunistischen Begriff aus China scherzten: „Laufhund des Imperialismus“. Aber im Moment würde ich
sagen, dass er uns gut beschreibt, außer natürlich in unseren verdrehten,
giftigen Filmen, in denen unsere Zelluloidhelden stolzieren, imaginäre Kriege
um imaginäre Kriege gewinnen, dumm und übermuskelt, unseren unstillbaren Blutdurst
mit ihrer sinnlosen Gewalt und ihrem Scheißdreck von Gehirn anheizen.
|
Arundhati Roy/ L’Iran
non è Gaza La scrittrice pluripremiata e intellettuale pubblica Arundhati Roy ha elettrizzato il pubblico a Gurgaon il 9 marzo 2026 quando ha parlato della farsa della guerra nell’Asia occidentale, imposta da USraele all’Iran, che minaccia di inghiottire la regione e il mondo. Ho qualcosa da dire perché
sono figlia di mia madre e perché ho bisogno di raddrizzare le spalle per
dirlo. È una piccola dichiarazione sulla guerra che sta per consumare il
mondo. So che siamo qui oggi per parlare del mio libro Mother Mary Comes
to Me, ma come possiamo finire la giornata senza parlare di quelle
bellissime città, Teheran, Isfahan e Beirut, che vanno in fiamme? In linea con lo spirito di
candore e maleducazione di mia madre Mary, vorrei usare questa piattaforma
per dire qualcosa sull’attacco non provocato e illegale di USraele a Teheran.
È ovviamente una continuazione del genocidio usraeliano a Gaza. Sono gli
stessi vecchi genocidi che usano lo stesso vecchio copione: uccidere donne e
bambini, bombardare ospedali, bombardare a tappeto le città e poi giocare la
parte della vittima. Ma l’Iran non è Gaza. Il
teatro di questa nuova guerra potrebbe espandersi fino a consumare il mondo
intero. Siamo sul baratro di una catastrofe nucleare e di un collasso
economico. Lo stesso paese che
bombardò Hiroshima e Nagasaki potrebbe prepararsi a bombardare una delle
civiltà più antiche del mondo. Ci saranno altre occasioni per parlarne in
dettaglio, quindi qui lasciatemi semplicemente dire che sto
inequivocabilmente con l’Iran. Qualsiasi regime che abbia bisogno di essere
cambiato, inclusi USA, Israele e il nostro, deve essere cambiato dai popoli,
non da un potere imperiale gonfio, bugiardo, imbroglione, avido,
accaparratore di risorse, sganciatore di bombe, e dai suoi alleati che
cercano di intimidire il mondo intero per sottometterlo. L’Iran li sta affrontando
mentre l’India si rannicchia. Mi vergogno di quanto il nostro governo sia
stato senza coraggio e senza spina dorsale. Tanto tempo fa eravamo un paese
povero, con persone molto povere, ma avevamo orgoglio, avevamo dignità. Oggi siamo un paese ricco
con persone molto povere e disoccupate, nutrite con una dieta a base di odio,
veleno e falsità invece che di cibo vero. Abbiamo perso l’orgoglio, abbiamo
perso la dignità, abbiamo perso il coraggio, tranne che nei nostri film. Che
tipo di persone siamo se il nostro governo eletto non può alzarsi e
condannare gli USA quando rapiscono e assassinano capi di stato in altri
paesi? Vorremmo che fosse fatto a noi? Che il nostro Primo Ministro abbia
viaggiato in Israele e abbia abbracciato Benjamin Netanyahu pochi giorni
prima che attaccasse l’Iran, cosa significa? Che il nostro governo abbia
firmato un accordo commerciale servile con gli USA che letteralmente vende i
nostri agricoltori e la nostra industria tessile, solo pochi giorni prima che
la Corte Suprema degli USA dichiarasse illegali i dazi di Trump, cosa
significa? Che ora ci sia dato il permesso di comprare petrolio dalla Russia,
cosa significa? Per cos’altro abbiamo bisogno del permesso? Per andare in
bagno? Per prendere un giorno libero dal lavoro? Per visitare nostre madri? Ogni giorno, politici usamericani,
incluso Donald Trump, ci deridono e ci umiliano pubblicamente, e il nostro
Primo Ministro ride la sua famosa risata vuota e si abbraccia. Al culmine del genocidio a
Gaza, il governo indiano ha inviato migliaia di poveri lavoratori indiani in
Israele per sostituire i lavoratori palestinesi espulsi. Oggi, mentre gli
israeliani si rifugiano nei bunker, viene riportato che a quei lavoratori indiani
non è permesso entrare in quei bunker. Cosa diavolo significa questo? Chi ci
ha messo in questo posto assolutamente umiliante, vergognoso e disgustoso nel
mondo? Alcuni di voi ricorderanno come scherzavamo su quel termine comunista
cinese fiorito ed esagerato, “cane corrente dell’imperialismo”. Ma in questo momento direi
che ci descrive bene, tranne che, naturalmente, nei nostri film contorti e
tossici in cui i nostri eroi di celluloide pavoneggiano, vincendo guerra
fantasma dopo guerra fantasma, stupidi e ipermuscolati, alimentando la nostra
insaziabile sete di sangue con la loro violenza gratuita e la merda che gli
fa da cervello.
|
الكاتبة
الهندية أرونداتي روي: إيران ليست غزة الكاتبة الحائزة على جوائز والمفكرة العامة أرونداتي روي ألهبت الجمهور في جورجاون في 9 مارس 2026 عندما تحدثت عن مهزلة الحرب في غرب آسيا، التي تفرضها الولايات المتحدة وإسرائيل على إيران، مهددةً بابتلاع المنطقة والعالم. لديَّ
ما أقوله لأنني ابنة أمي، ولأنني بحاجة إلى أن أُقوِّم كتفي لأقول هذا. إنه بيان
صغير عن الحرب التي على وشك أن تلتهم العالم. أعلم أننا هنا اليوم للحديث عن Mother Mary
Comes to Me، ولكن كيف يمكننا إنهاء اليوم دون التحدث
عن تلك المدن الجميلة، طهران وأصفهان وبيروت، التي تشتعل فيها النيران؟ على غرار
روح الصراحة وقلة الأدب التي تتحلى بها والدتي ماري، أود أن أستخدم هذه المنصة
لأقول شيئاً عن الهجوم غير المبرر وغير القانوني الذي شنته الولايات المتحدة
وإسرائيل على طهران. إنه بالطبع استمرار للإبادة الجماعية الأمريكية الإسرائيلية
في غزة. إنها نفس عمليات الإبادة الجماعية القديمة باستخدام نفس النهج القديم:
قتل النساء والأطفال، وقصف المستشفيات، وقصف المدن بالكامل، ثم لعب دور الضحية. لكن
إيران ليست غزة. مسرح هذه الحرب الجديدة يمكن أن يتسع ليلتهم العالم بأسره. نحن
على شفا كارثة نووية وانهيار اقتصادي. نفس الدولة
التي قصفت هيروشيما وناغازاكي قد تعد نفسها لقصف واحدة من أقدم الحضارات في
العالم. ستكون هناك مناسبات أخرى للحديث عن هذا بالتفصيل، لذا دعوني هنا أقول
ببساطة أنني أقف إلى جانب إيران دون مواربة. أي أنظمة تحتاج إلى التغيير، بما في
ذلك الولايات المتحدة وإسرائيل ونظامنا، يجب أن يغيرها الشعوب، وليس قوة
إمبريالية منتفخة، كاذبة، غشاشة، جشعة، مستحوذة على الموارد، مُلْقية للقنابل،
وحلفاؤها الذين يحاولون تخويف العالم بأسره وإخضاعه. إيران
تقف في وجههم بينما الهند تذل. أشعر بالخجل من جبن حكومتنا ومن افتقارها إلى العمود
الفقري. منذ زمن بعيد، كنا دولة فقيرة لشعب فقير جداً، لكن كان لدينا فخر، وكانت
لدينا كرامة. اليوم
نحن دولة غنية بشعب فقير جداً وعاطل عن العمل، يُغذى بنظام غذائي من الكراهية
والسموم والأكاذيب بدلاً من الطعام الحقيقي. لقد فقدنا الفخر، وفقدنا الكرامة،
وفقدنا الشجاعة، باستثناء في أفلامنا. أي نوع من الناس نحن إذا كانت حكومتنا
المنتخبة لا تستطيع الوقوف وإدانة الولايات المتحدة عندما تختطف وتغتال رؤساء
دول في بلدان أخرى؟ هل نود أن يُفعل بنا ذلك؟ أن يسافر رئيس وزرائنا إلى إسرائيل
ويعانق بنيامين نتنياهو قبل أيام قليلة من هجومه على إيران، ماذا يعني ذلك؟ أن
توقع حكومتنا اتفاقية تجارية ذليلة مع الولايات المتحدة تبيع حرفياً مزارعينا
وصناعة النسيج لدينا، قبل أيام قليلة فقط من إعلان المحكمة العليا الأمريكية أن
تعريفات ترمب غير قانونية، ماذا يعني ذلك؟ أن يُسمح لنا الآن بشراء النفط من
روسيا، ماذا يعني ذلك؟ ماذا نحتاج إلى الإذن لأجله أيضاً؟ للذهاب إلى الحمام؟
لأخذ يوم إجازة من العمل؟ لزيارة أمهاتنا؟ كل يوم، سياسيون أمريكيون، بما فيهم
دونالد ترمب، يسخرون منا ويهينوننا علناً، ورئيس وزرائنا يضحك ضحكته الفارغة
الشهيرة ويحتضن. في
ذروة الإبادة الجماعية في غزة، أرسلت حكومة الهند آلاف العمال الهنود الفقراء
إلى إسرائيل ليحلوا محل العمال الفلسطينيين المطرودين. اليوم، بينما يحتمي الإسرائيليون
في الملاجئ، يتم الإبلاغ أن هؤلاء العمال الهنود لا يُسمح لهم بدخول تلك
الملاجئ. ماذا يعني هذا بحق الجحيم؟ من الذي وضعنا في هذا المكان المهين والمخزٍ
والمقرف تماماً في العالم؟ بعضكم سيتذكر كيف كنا نمزح بشأن المصطلح الشيوعي
الصيني المزهر والمبالغ فيه، "كلب الإمبريالية الجاري". لكن
الآن أود أن أقول إنه يصفنا جيداً، باستثناء طبعاً في أفلامنا الملتوية والسامة
التي يتفشى فيها أبطالنا المصنوعون من السيلولويد، وهم يربحون حرباً وهمية تلو الأخرى،
أغبياء ومكتنزين بالعضلات، يغذون تعطشنا الدامي الذي لا يشبع بعنفهم المجاني
ودماغهم التافه.
|
