۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶
English - Français - Español- Português - Italiano – Deutsch
در حالی که اسرائیل متحدان سنتی خود را از خود میراند،
روابطش را با موج تازهای از رهبران پوپولیست راستگرا تعمیق میکند؛ رهبرانی که
آمادهاند آن را از پاسخگویی مصون نگه دارند.
اگزاویه میلی، رئیسجمهور آرژانتین، در کنار بنیامین
نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، در نشست ویژه کنست به افتخار میلی، اورشلیم، ۱۱ ژوئن
۲۰۲۵. (یوناتان سیندل/Flash90)
در ۱۰ اوت، تنها
سه روز پس از آغاز به کار، دولت جدید کلمبیا به ریاست آبلاردو دِ لا اِسپریِیا
رسماً حاکمیت اسرائیل بر بلندیهای اشغالی جولان را به رسمیت شناخت. این اعلامیه از آن جهت چشمگیرتر بود که همان روز کلمبیا با یکی از بزرگترین
زمینلرزههای تاریخ اخیر خود روبهرو شد؛ زلزلهای که بیش از ۳۰۰ کشته بر جای
گذاشت و خسارات گستردهای در سراسر کشور ایجاد گشت .
حتی پیش از آغاز
به کار، دولت در حال تشکیل دِ لا اِسپریِیا با اسرائیل توافق کرده بود که روابط کامل دیپلماتیک
را از سر گرفته، سفارت کلمبیا را به اورشلیم منتقل ،
صادرات زغالسنگ را از
سر بگیرد و از پرونده آفریقای جنوبی در دیوان
بینالمللی دادگستری (ICJ) که اسرائیل را به نسلکشی متهم میکند
و نیز از گروه لاهه خارج شود. دِ لا اِسپریِیا
همچنین اعلام کرده است که کلمبیا از برنامه خود برای گشایش
سفارت در فلسطین صرفنظر خواهد کرد و سوگند خورده است
که «هرگز از دفاع از
اسرائیل دست برندارد، زیرا ملت ِ خدایند».
این اقدامات نشانه
یک چرخش دیپلماتیک چشمگیر است. تا همین اواخر،
کلمبیا یکی از روشنترین نمونههای روندی کاملاً متفاوت در آمریکای لاتین بود.
در جریان نسلکشی
اسرائیل در غزه، چندین دولت چپگرا و سوسیالدموکرات سیاستهای اسرائیل را بهشدت
محکوم کردند، سفیران خود را از تلآویو فراخوانده، به پرونده آفریقای جنوبی در
دیوان بینالمللی دادگستری پیوستند و از دیوان کیفری بینالمللی (ICC) خواستند تحقیقات را درباره اتهامهای جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت در
فلسطین تسریع کند. برخی نیز در نشستهای گروه لاهه شرکت کردند که خواستار اقدامات هماهنگ برای پاسخگویی به
نقض نظاممند حقوق بینالملل از سوی اسرائیل شد.
اما در انتخابات
اخیر در شمار فزایندهای از کشورها، از جمله آرژانتین، پاراگوئه، بولیوی، شیلی،
پرو، اکوادور، کلمبیا و هندوراس، رهبران راستگرا، راست افراطی و پوپولیست به قدرت
رسیده اند. سنت دیپلماتیک آمریکای لاتین که دستکم بهطور رسمی بر
حقوق بینالملل استوار بود، به سوی سیاستی معاملهمحورتر در حال چرخش است: از طریق همسویی نزدیکتر با اسرائیل و پذیرش روایتهای سیاسی آن،
در ازای همکاری عمیقتر نظامی و امنیتی و نیز امکان تقویت روابط با واشنگتن.
