هوش مصنوعی در خدمت حملات ایالات متحده به ایران

 

پالانتیر اطلاعات را جمع‌آوری می‌کند، کلود مربوط به آنتروپیک تجزیه و تحلیل می‌کند، انسان‌ها در عملیاتی با کمک هوش مصنوعی حملات را می ‌آموزند.

کانگ دا-اون، روزنامه چوسان، ۵/۳/۲۰۲۶

به فارسی از حمید بهشتی

آخرین حمله هوایی ایالات متحده علیه ایران، با نام عملیات "خشم حماسی"، به عنوان "اولین حمله هوایی به رهبری هوش مصنوعی" توصیف شده است. این ارزیابی به دلیل مشارکت عمیق آنتروپیک، یک شرکت تازه تأسیس هوش مصنوعی آمریکایی، و پالانتیر، یک شرکت تجزیه و تحلیل اطلاعاتی هوش مصنوعی، در این عملیات است. این تحلیل نشان داد که سازمان اطلاعات اسرائیل „IA“ مقاله‌ای انتقادی در مورد زنجیره مرگ „kill chain“ از گردآوری اطلاعات تا حملات دقیق - را ارزیابی نموده و تأکید کرد که انسان‌ها مسئولیت تصمیمات و اخذ تصمیم نهایی را بر عهده دارند و این نشان‌دهنده تغییری در جنگ مدرن است..

ایالات متحده و اسرائیل در 28 فوریه حمله‌ای را علیه ایران آغاز کردند که فرصتی نادر برای رهبری سیاسی و نظامی ارتش ایران، با انضمام رهبر معظم انقلاب، آیت‌الله علی خامنه‌ای، ملاقات کردند. اگرچه قوانین هوش انسانی در طول سال‌ها از اطلاعات روی زمین گردآوری شده است، و این پژوهش علمی مهمی بوده است، اما هوش مصنوعی به طور فعال در تجزیه و تحلیل این اطلاعات و طراحی سناریوهای حمله بهینه مشارکت داشته است. بر مبنای گردآوری از وال استریت ژورنال، سی ان ای و (WSJ)، CNN و جدیدترین مدل‌های هوش مصنوعی مانند Claude، Gemini و Perplexity، خلاصه‌ای از نحوه استفاده از فناوری‌های هوش مصنوعی در حمله هوایی ایالات متحده علیه ایران را در قالبی از پیش طراحی شده‌ی مرسوم ارائه می‌دهند.

در چه مقاله‌ای هوش مصنوعی در حمله هوایی علیه ایران بررسی شده است؟
پالانتیر اطلاعات تکه‌تکه شده از آژانس‌های مختلف آمریکایی - تصاویر ماهواره‌ای، توالی پهپادها، سیگنال‌های راداری و ارتباطات رهگیری شده - را برای نقشه‌برداری از حرکات نظامی در سراسر ایران ادغام کرد. مدل هوش مصنوعیِ شبه انسانِ Claude این اطلاعات را برای تعیین اهداف، روش‌ها و توالی‌های حمله بهینه، متناسب با توصیه‌های عملی انسان، تجزیه و تحلیل کرد.

به طور خلاصه، پالانتیر به عنوان یک مرکز کنترلی عمل می‌کند که تصاویر دوربین‌های مداربسته را از سراسر شهر جمع‌آوری کرده و بلادرنگ مثلا «تصویر موشک‌ها در ساختمان شماره ۳» یا «تمرکز تانک‌ها در ساختمان شماره ۵» را نمایش می‌دهد. و کلود، به نوبه خود، به عنوان یک تحلیلگر عمل نموده،  می‌گوید: «ساختمان شماره ۲ بالاترین ارتفاع ممکن را داشته؛ و نیز احتمال ۸۷٪ را ارائه می‌دهد».

پالانتیر چیست؟

پالانتیر که در سال ۲۰۰۳ توسط پیتر تیل، الکس کارپ، جو لونسدال، استیون کوهن و ناتان گتی، بنیانگذاران پی‌پال، تأمین مالی شد و از دل ۱۱-S بر آمد، با هدف متمرکز کردن داده‌های اطلاعاتی مخفی برای شناسایی تروریست‌ها شد و در سال ۲۰۰۴، تأمین مالی اولیه In-Q-Tel، بازوی سرمایه‌ای سیا، را به دست آورد و پلتفرم‌های تجزیه و تحلیل اطلاعات پشتیبانی را برای آژانس‌های اطلاعاتی آمریکا، سیا، اف‌بی‌آی و سایر آژانس‌ها ایجاد نمود. اهورا یک شرکت فناوری است که در بورس de New York فعال است.

نقش کلود در مورد آنتروپیک چیست؟

کلود به عنوان "مغز" اطلاعاتی اکوسیستم پالانتیر عمل می‌کند، از طریق تجزیه و تحلیل داده‌های اطلاعاتی و متنی، دیدگاه‌های استراتژیک را برای ارزیابی قصد دشمن یا سطوح تهدید، توسعه می‌دهد. به عنوان مثال، می‌توانیم نتیجه بگیریم: "این ساختمان به احتمال ۹۵٪ در مرکز تجاری جامنی قرار دارد" یا "۸۰٪ احتمال دارد که در آینده مورد حمله قرار گیرد". و سپس توسط الگوی تطبیق با داده‌های تاریخی، مانند "۹۰٪ شباهت با تصاویر تأسیسات هسته‌ای" را به کار می بندیم، و همچنین شبیه‌سازی‌های جنگی برای پاسخ به مجموعه کامل سؤالاتی مانند: "در صورت حمله به شیء A، احتمال حضور نمایندگانی از ایران چقدر است؟" یا "زاویه ورود بهینه پهپاد برای روشن کردن پدافند هوایی چیست؟" اجرا می گردد.

چگونه همکاری بین پالانتیر و آنتروپیک را در حمله هوایی علیه ایران خلاصه کنیم؟

الف) با استفاده از قیاس با شطرنج، پالانتیر تمام مهره‌های روی میز را نشان می‌دهد، به این معنی که کلود می‌گوید: «آتاکارس در طول حداکثر تأثیر در 10 دقت، حمله به پایگاه را تشکیل می‌دهد». فرماندهان انسانی قبل از فشردن دکمه حمله نهایی، تحلیل کلود را بررسی می‌کنند. پالانتیر میز را نشان می‌دهد؛ کلود مربی است که تحلیل کرده است: «این اقدام 87٪ شانس بازی مات را در پنج حرکت ارائه می‌دهد». حرکت واقعی توسط انسان‌ها انجام شده است.

چرا بین پنتاگون و آنتروپیک اختلاف وجود دارد؟

پاسخ: تا پایان سال ۲۰۲۴، آنتروپیک به پالانتیر و AWS (خدمات وب آمازون) پیوسته است تا از کلود برای اطلاعات نظامی و طبقه‌بندی‌ شده پشتیبانی کند. اگرچه دولت آمریکا بر استفاده بدون محدودیت از هوش مصنوعی برای ارتش اصرار داشت، داریو آمودی، مدیرعامل آنتروپیک، از کنار گذاشتن اقدامات اطمینان‌بخش در مقابل نظارت ملی یا سلاح‌های کاملاً خودمختار خودداری کرد. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور، موافقت نمود و اعلام کرد: «ایالات متحده آمریکا اجازه نمی‌دهد شرکت‌های رادیکال دیکته کنند، زیرا ما اهمیت زیادی به موفقیت می دهیم» و در ۲۷ فوریه، آژانس‌های فدرال را از استفاده از آنتروپیک منع کرد. پنتاگون علی‌رغم تحریم، کمتر از یک روز بعد از آن در حمله علیه ایران از کلود استفاده کرد. هواپیمای ایالات متحده باید به xAI و OpenAI منتقل شود، کاری که به دلیل ادغام عمیق کلود در پالانتیر و سیستم‌های نظامی، گام به گام میتواند انجام شود.

در حالیکه Palantir انواع مختلف اطلاعات را جمع آوری و ادغام می کند، هوش مصنوعی Anthropic اطلاعات را برای تعیین عملیات، تجزیه و تحلیل می کند. همه انسان‌ها می‌بایست تصمیماتی را اتخاذ نمایند.

پیتر تیل از شرکت پالانتیر و الکس کارپ، مدیرعامل این شرکت، دارای دکترین امنیت ملی قوی و واقع‌بینانه‌ای هستند. با توجه به اینکه «منطق» یک تعهد اخلاقی است، پالانتیر اعلام کرد که ماموریت اصلی آن جلوگیری از جنگ است.

آیا سایر فناوری‌های هوش مصنوعی در پالانتیر و آنتروپیک نظامی هستند؟

الف) از فناوری پیشتاز شرکت‌های آمریکایی همیشه در جنگ استفاده می‌شود. شبکه ماهواره‌ای اختصاصی برای ماهواره اسپیس‌ایکس، استارشیلد، زیرساخت‌های ارتباطی را برای عملیات پهپادها و اتصال خط اصلی حفظ می‌کند - که به عنوان یک «اینترنت جنگی» مقاوم در برابر تداخل GPS عمل می‌کند.

دم و دستگاه آمریکایی همچنین توسط سیستم‌های هوش مصنوعی که پهپادها را به صورت خودکار هدایت می‌کنند و حملات دقیقی انجام می‌دهند، فعال و غیرفعال می‌شود. در این سیستم، «Hive Mind» از شرکت Shield AI و « »Lattice از شرکت Anduril AI با هم همکاری می‌کنند. Hive Mind به پهپادها اجازه می‌دهد تا به صورت خودکار به سمت اهداف خود حرکت کنند، حتی اگر GPS یا کانال‌های ارتباطی مختل شده باشند. برای تشخیص هدف مورد نظر، این سیستم Lattice را به کار می‌گیرد که برای شناسایی اشیاء و آگاهی از موقعیت ساخته شده‌اند. این همکاری دوگانه هوش مصنوعی امکان حملات دقیق را که مبتنی بر قابلیت ارتباط پایه ای می باشد فراهم می سازد.

 

 

La victoire [usaméricaine] qui terrifie l'Arabie saoudite

Une analyse venue de Riyad examine trois issues possibles à la guerre contre l’Iran. La plus dangereuse pour les pétromonarchies du Golfe pourrait être… la victoire totale de Washington.

صدمة مُقنَّنة، وواقع مُشوَّه بالصدمة: معرض «كالانلار فلسطين» في إسطنبول

يغلق معرض التضامن "كالانلار فلسطين " (ما تبقى من فلسطين) في تاريخ 30 مارس 2026،  أبوابه بعد ثلاثة أشهر في حي حربيه بإسطنبول. زارت ميلينا رامبولي من بروموزاييك هذا المعرض من أجلنا وتنقل إلينا انطباعاتها.

ميلينا رامبولدي، 14 مارس 2026

ميلينا رامبولدي هي كاتبة وناشرة ومدرسة ومترجمة إيطالية وُلدت في بولسانو (1973) وتعيش في إسطنبول. وهي تدير جمعية ProMosaik

للوهلة الأولى، يمكن رؤية هذا المعرض، الذي نظمته جمعية "كاليون كولتور" التركية، على أنه سرد للدمار الصهيوني للحياة الفلسطينية (العائلة، المدرسة، الطفولة، الثقافة)، مما يجعل منه عرضا ماديا للإبادة الجماعية الصهيونية.

لكن ما يهم حقًا هنا، إذا كنت في وسط المعرض وخضت التجربة، لن ترى الدمار الوحشي الذي يظهر على السطح، بل ما تبقى ويعيش بعد الدمار.

يتعلق الأمر بكل ما لا تستطيع الصهيونية الوصول إليه، أي الروح والمقاومة والإنسانية. في الواقع، يمكن ترجمة عنوان هذا المعرض المبتكر، الذي يقلب بطريقة ما بيداغوجيا المتحف التقليدية ونماذجها الجدلية، ويمكن ترجمته إلى الفرنسية "ما تبقى من فلسطين".

ما تبقى وصمد بعد القصف والغارات الجوية التي يشنها جيش الاحتلال الإسرائيلي، رمز وجوهر الاستعمار الجديد في الشرق الأوسط، هي الكرامة الإنسانية، وروح المقاومة، والإنسانية الفلسطينية لشعب مضطهد، لكنه ليس بأي حال من الأحوال الضحية في هذا الدمار. 

يدخل الزائر في حوار قائم على التعاطف مع واقع الحرب في فلسطين، والذي "أعيد خلقه" في أروقة المعرض. يفقد الزائر كل مسافة. تعاطفه هو نتيجة إلغاء أي جدلية بين وجوده الآمن والمستقر في حي حربيه بإسطنبول وبين الإبادة الجماعية في غزة. ومع ذلك، فإن الزائر ليس هنا ليدرك فلسطين كموضوع بالمعنى الذي قصده إدوارد سعيد وليشعر بالأسف عليها كفاعل خير ، بل ليظهر كشاهد على فلسطين ويغادر المعرض كشاهد.

كما هو الحال في الشهادة في القرآن، فإن الإدلاء بشهادة على حدث تاريخي ليس حقًا، بل واجب. وهذا الالتزام يؤدي إلى مسؤولية أخلاقية. يتفاعل الزائر مع الدمار ولا يتهرب من مسؤوليته. لأن واجب الدفاع عن فلسطين ليس خيارًا ليوم مشمس في حربيه، بل هو الالتزام الأخلاقي لحياة إنسان يفكر ويشهد ويتصرف بأخلاق. وكما يقال جيدًا على موقع المعرض: "هذه الزيارة ليست مجرد جولة، بل هي موقف".

ما تبقى بعد الدمار الصهيوني هو "البقية" الأنطولوجية، البقية التي تقف في وجه كل وحشية أنطولوجية.
"الدمار ليس لحظة هنا، بل هو بنية اكتسبت استمرارية؛ الصدمة هي الشكل الجديد للحياة اليومية."
الصدمة أصبحت مقننة في فلسطين. الحياة الفلسطينية في غزة هي بقايا هذه الطبيعية المُصدمة. ومع ذلك، فإن الصدمة هي الآن أيضًا جانب يومي من حياة الزائر، الذي أصبح مقربًا/شاهدًا مسؤولًا على الحياة.
"الزائرون لا يُدعَون لراحة عاطفية، بل لنقاش أخلاقي. هنا، ليس المطلوب هو الشفقة، بل الشهادة. لأن الشهادة تستتبع المسؤولية."
الأمر لا يتعلق بتنفيس (catharsis) الزائر، كما هو الحال في المأساة اليونانية، بل بالمعرفة المزعجة للإبادة الجماعية الصهيونية في غزة.

ما تبقى هم أشخاص صامتون وأشياء صامتة تظل بلا حراك في أماكنها كشهود على الدمار. يمكن رؤية هذا بشكل خاص في الغرف التي تظهر فيها المطبخ، والفصل الدراسي، والمنزل الفلسطيني بعد القصف الإسرائيلي. المواد المتبقية، قطعة جدار، وعاء فارغ، مقعد مدرسي، سبورة... وهذه الأشياء صامتة.

الضحايا الأوائل هم دائمًا الأطفال. لأن الإبادة الجماعية الصهيونية هي قبل كل شيء إبادة جماعية للأطفال. لذلك، فإن شخصية حنظلة هي أيضًا محور هذا المعرض.
حنظلة هو شخصية الكرتون الأشهر للفنان الفلسطيني ناجي العلي عام 1969، والتي تحمل سمات سيرة ذاتية قوية للغاية. الأطفال المقتولون في غزة والأطفال الذين، مثل الرسام نفسه، أصبحوا لاجئين ناجين، هم رمز لشهادة تبقى وتتحدى الدمار الوحشي.
"ما يمكن رؤيته هنا ليس خسارة، بل وقت لا يمكن تعويضه."
"السلك الشائك في وسط التركيب يحول الحدود من خط جغرافي إلى تجربة دائمة مطبوعة في الجسد وكذلك في الذاكرة. هذا التركيب غير مصمم كتكوين جمالي؛ إنه يريد من الزائر أن يشعر فورًا بالانقطاع بين اليوم والأمس وبمعناه الأخلاقي. العمل يدعو إلى الملاحظة، لا إلى الشفقة."

الصدمة هي، كما ذُكر، القاعدة. الحرب هي استمرارية، ومتاهة المعرض هي واقع دائم. يدخل الزائر إلى المتاهة. يبقى فيها طواعية ويعيش ظلام الاحتجاز صوتيًا كتجربة دائمة. الأطفال يعلمون الزائر ما هي الحرب، صوتيًا وبصريًا. صرخات الأطفال تطبع في عقل وروح المشاهد الشاهد. في نفس الوقت، الجولة المصحوبة بمرشد في المعرض تضيء الحركات المختلفة على الجدران الرمادية للمتاهة. العنف والوحشية جزء من الحياة اليومية وليسا استثناءً. أنت لا تهرب من هذه المتاهة، أنت تبقى، تستمع، وتتعلم المقاومة بصعوبة، والتي تبقى بعد ذلك كصدى بعد خروجك من المعرض.

عندما تنام القنابل، ننام نحن أيضًا

هل توجد شوكولاتة في الجنة؟

الله معنا

"ما يحدث هنا ليس انحرافًا، بل هو النظام نفسه."
الزائر لا يمكنه الخروج من الموقف. هذه ليست غرفة هروب، إنها شهادته عن فلسطين، المستعمرة الصهيونية في الشرق الأوسط لأطفال مثل حنظلة.

الغرفة الأخرى، حيث تُتلى أسماء الشهداء، تؤدي الوظيفة نفسها. هنا أيضًا، الشاهد لا يهرب، بل يبقى. الجدلية بين الشهادة والشاهد مُلغاة. نحن في الفضاء ما بعد الجدلي لرد الفلسطينيين على الدولة الصهيونية وجدليتها البالية.

O ataque ao Irão provoca dissensão nas Forças Aramadas dos EUA. O que virá a seguir?

John Catalinotto, workers world, 13/3/2026
Traduzido por Mudar de vida

A batalha que começou com o ataque não provocado da máquina de guerra EUA-Israel contra o Irão, em 28 de fevereiro, expandiu-se nos seus primeiros 11 dias para uma conflagração regional e está a avançar a uma velocidade sem controlo rumo a uma guerra mundial.

A organização Veteranos pela Paz oferece assistência a soldados dissidentes

Activistas pacifistas e anti-imperialistas nos Estados Unidos — nas entranhas do monstro — têm o dever especial de fazer tudo o que estiver ao seu alcance para deter esta guerra. E há uma área em que eles estão na melhor posição para agir: entrar em contacto com membros das forças armadas usamericanas.

O primeiro ponto a deixar claro ao planear essa luta é que a classe dominante super-rica dos Estados Unidos e os regimes reaccionários racistas que comandam os estados opressores, tanto os EUA como Israel, são os criminosos responsáveis ​​pelas consequências terríveis da guerra. O movimento pacifista deve expor esses crimes e procurar desmantelar a máquina de guerra desses criminosos.

Apoio popular mínimo à guerra nos EUA

Comparada com as últimas seis longas guerras de agressão dos EUA – Coreia, Vietname, Iraque (1991), Jugoslávia, Afeganistão e Iraque (2003) – esta potencial “guerra sem fim” contra o Irão é a que enfrenta maior oposição interna. A guerra contra o Irão começou com bombas e foguetes americanos que mataram mais de 150 estudantes na cidade de Minab, e com o assassinato, por Israel, do líder político e religioso supremo do Irão, o aiatolá Ali Hosseini Khamenei, em 28 de fevereiro.

Antes de desencadear a conflagração, o regime MAGA não fez nenhum esforço para obter apoio para a agressão, nem entre o povo, nem no Congresso, nem buscando aliados internacionais além dos criminosos genocidas que administram o estado colonialista israelita. O regime contava com as grandes mentiras de décadas que demonizavam o Irão.

Desde o massacre inicial em Minab, que lembra o incêndio da aldeia de My Lai no Vietname em 1968, cada bajulador do governo MAGA e o impopular presidente dos EUA têm dado explicações contraditórias sobre como a guerra começou, quanto tempo durará, se haverá envio de tropas terrestres e qual o objectivo. As suas mentiras contraditórias só fizeram diminuir a sua credibilidade.

Mesmo antes de serem relatadas extensas baixas entre as tropas usamericanas, mesmo antes de o custo militar diário de mil milhões de dólares desta “guerra de opção” EUA-Israel se tornar evidente (csis.org), mesmo antes de a guerra desencadear um desastre económico mundial, a maioria da população dos EUA opõe-se à “guerra sem fim” que o governo desencadeou.

Uma população que rejeita a guerra pode ser mobilizada para lutar contra ela, assim como o povo de Minneapolis rejeitou os maus-tratos brutais e os assassinatos de migrantes, e os aliados dos migrantes rejeitaram a presença dos agentes do ICE.

Se os civis se opõem à guerra, isso significa que as tropas podem recusar-se a obedecer a ordens ilegais. Reservistas e soldados no activo são trabalhadores fardados. Eles reflectem as atitudes dos seus pares civis – mas com as vidas e integridade física em risco.

Os soldados dos EUA oporão resistência à guerra?

Durante a invasão usamericana do Vietname, a resistência das tropas em travar combate contribuiu para a decisão de 1969 de retirar gradualmente o contingente usamericano do Vietname e de passar a depender de bombardeamentos. Também levou ao fim do recrutamento militar obrigatório no início de 1973 e à decisão do Pentágono de criar, nas décadas seguintes, um exército altamente tecnológico e sem recrutamento obrigatório.

Mesmo dentro dos militares não recrutados [voluntários], alguns recusaram-se a lutar no Iraque e no Afeganistão, embora em menor número do que no período do Vietname. Após muitos custos, mortes e destruição, as tropas usamericanas foram forçadas a retirar-se das “guerras intermináveis”.

Um livro de 2017 sobre a resistência dos soldados (Turn the Guns Around: Mutinies, Soldier Revolts and Revolutions [Virando as Armas: Motins, Revoltas de Soldados e Revoluções)  discute como os EUA não conseguem mobilizar um exército de terra grande o suficiente para conquistar o Sul Global sem gerar oposição interna e resistência entre as tropas. O livro dá exemplos de guerras de agressão dos EUA que podem levar à rebelião dos soldados: uma que os EUA iniciem contra “a Rússia, a China ou mesmo o Irã ou a [República Popular Democrática da Coreia]”, ou se “o presidente ordenar que as tropas federais reprimam greves de trabalhadores ou rebeliões em comunidades de minorias étnicas dentro dos EUA”.

E esse é exactamente o cenário actual, de Teerão a Minneapolis.

Se o regime MAGA ordenar a entrada de tropas terrestres usamericanas no Irão, não há dúvidas de que os 93 milhões de iranianos defenderão a sua civilização de 5.000 anos, uma resistência histórica que os governantes dos EUA subestimam. Na intervenção militar em cidades usamericanas, os cidadãos de Los Angeles, Chicago, Minneapolis e outras cidades mostraram como a solidariedade da classe trabalhadora pode surpreender os senhores da guerra de Washington.

É difícil imaginar a fúria popular caso o regime MAGA tentasse reinstaurar o serviço militar obrigatório, o odiado recrutamento. Jovens na Alemanha estão actualmente a protestar contra planos semelhantes do imperialismo alemão.

Greve escolar na Alemanha contra o serviço militar obrigatório, 5 de março de 2026. “A juventude reage” e “Os ricos querem a guerra, a juventude quer um futuro” em cartazes feitos à mão.

Já existem indícios de que o Pentágono registrou baixas muito além dos sete soldados usamericanos oficialmente reconhecidos como mortos em combate. O facto de o principal hospital militar dos EUA em Landstuhl, na Alemanha, já ter cancelado os serviços de assistência ao parto (Military Times, 5 de março) demonstra que o Pentágono prevê um número muito maior de baixas usamericanas.

Organizações de veteranos pacifistas, como a Veteranos pela Paz e outras, entraram em contacto com militares no activo, oferecendo apoio a objectores de consciência. Um líder do Centro sobre Consciência e Guerra afirmou que os seus telefones não param de tocar desde o início da guerra EUA-Israel contra o Irão.

Um anúncio feito há alguns meses por seis congressistas democratas, afirmando que as tropas têm o dever de desobedecer a ordens ilegais, já se espalhou entre os soldados. Quaisquer que sejam os motivos desses representantes eleitos, todos veteranos das forças armadas ou da CIA, ninguém pode reverter essa situação.

Os belicistas do MAGA podem descobrir que a sua agressão contra o Irão apenas acelerou o declínio do imperialismo usamericano.

Totalitarisme coloré, un dictionnaire critiqueEntretien avec l'auteur, Rudolph Bauer

Dans son dictionnaire « Totalitarisme coloré », le sociologue de Brême, le professeur Rudolph Bauer, associe avec clairvoyance les deux termes « coloré » et « totalitaire » pour décrire et dénoncer le totalitarisme contemporain avant qu'il ne soit trop tard. Dans un monde où la violence, le militarisme, la restriction des libertés, la surveillance, le racisme, la discrimination, l'indifférence totale et l'absence d'empathie sont en hausse, les termes que Bauer cite dans son dictionnaire critique nous secouent pour penser de manière indépendante et critique, sans nous laisser éblouir par les couleurs vives de ce fascisme contemporain. Milena Rampoldi de ProMosaik a interviewé l'auteur. Ce dictionnaire nous épargne la lecture de nombreux ouvrages. Il nous enseigne la remise en question critique d'un monde qui, par ses couleurs, a l'air antifasciste, mais qui est en réalité structuré de manière totalitaire. 

 Professeur Bauer, expliquez-nous le choix du titre de votre dictionnaire

Le titre désigne la tendance politique générale des pays occidentaux vers un régime totalitaire déguisé en Arlequin. « Coloré » et « totalitaire » semblent se contredire. Le totalitarisme classique était uniforme : avec un parti, une idéologie, un leader, un peuple, une race, un collectif et une seule vocation : dominer le monde. Le totalitarisme contemporain qui naît sous nos yeux semble être le contraire. Il est diversifié et coloré comme l'arc-en-ciel : bariolé, migrant, antifasciste et antiraciste, « autodéterminé », diversifié et woke. Il se veut libéral, cosmopolite, libéral et démocratique. Extérieurement, il se démarque de l'idéologie du rétro-fascisme. Mais l'élément décisif de ce système de domination est le totalitarisme. Il censure et opprime, marginalise et délimite, enferme et enserre, il est militariste, orienté vers la conquête et la domination du monde. Le régime totalitaire naissant trompe sur son vrai caractère et son noyau profond par sa coloration en surface.

Quels sont les principaux thèmes des termes qui apparaissent dans votre dictionnaire ?

Les mots-clés se réfèrent aux institutions, aux organisations, aux personnes et, surtout, aux termes et à leur signification ou à leur diversité confuse. D'une part, les mots-clés sont mis en relation les uns avec les autres par des références croisées. Cela crée une grille de contextes qui nous fait réaliser que nous vivons derrière les barreaux comme en captivité. Ou en d'autres termes : un réseau dense de liens se forme dans lequel nous sommes impliqués et dont nous, en tant que consommateurs des nouvelles quotidiennes, ne sommes pas conscients. Notre pensée ordinaire est parcellaire. Nous ne voyons toujours qu'un côté du cube du destin de la réalité. Nous ne voyons toujours que l'actualité, pas le contexte général et global. Nous ne reconnaissons pas non plus les liens historiques qui ont des répercussions jusqu'à présent et se reproduisent dans le futur. Le dictionnaire permet de reconnaître les relations contemporaines au niveau horizontal. Et cela montre à la fois des liens verticaux avec le passé totalitaire et des lignes de développement vers un avenir totalitaire.

“Colorful and Totalitarian”, a Critical Dictionary by Prof. Rudolph BauerInterview

In his dictionary “Colorful and Totalitarian”, Bremen-based sociologist Prof. Rudolph Bauer, with foresight, combines the two terms “colorful” and “totalitarian” to describe contemporary totalitarianism and, at the same time, to denounce it before it is too late. In a world where violence, militarism, restriction of freedoms, surveillance, racism,  discrimination, and utter indifference and lack of empathy are on the rise, the terms Bauer cites in his critical dictionary shake us awake to think independently and critically, without letting ourselves be blinded by the colorful hues of this contemporary fascism. Dr. Rampoldi from ProMosaik interviewed the author. The critical dictionary has already been published in English. This dictionary saves us the trouble of reading many other works. It teaches us to critically question a world that, due to its diversity, appears anti-fascist but is in reality structured in a totalitarian manner.

 

Please explain to us the choice of the title of your book.

The title identifies the overall political trend of the countries of the Western world towards a totalitarian rule disguised as colorful. "Colorful" and "totalitarian" seem to contradict each other. Indeed, classical totalitarianism was uniform: with one party, one ideology, one leader, one people, one race, one collective, and one single destiny, namely, to rule the world. However, the contemporary totalitarianism that is emerging in front of our eyes seems to be the opposite. It is diverse and colorful like the rainbow: gender-diverse, migrant, anti-fascist and anti-racist, "self-determined", diverse and woke. It shows itself as liberal, cosmopolitan, freedom-oriented and democratic. From an external point of view, it separates itself from the ideology of retro-fascism. But the crucial element of this system of rule is totalitarianism. It censors and suppresses, segregates and demarcates, imprisons and locks out. And it is militaristically oriented towards the conquest as well as the domination of the world. By its colorfulness on the surface, the emerging totalitarian regime deceives about its true character and deeper core.

What are the main topics of the terms that appear in your dictionary?

The keywords refer to institutions, organizations, people and not least to terms and their meaning or their confusing variety of meanings. On the one hand, the keywords are related to each other by cross-references. This creates a grid of connections making us realize that we live behind the bars as if we were in captivity. In other words, there is a dense network of links in which we are involved and which we, as consumers of the daily news, are not aware of. Our ordinary thinking is parceled out. We only ever see one side of the fate cube of reality. We always see only the day-to-day events, not the general, comprehensive context. Nor do we recognize the historical contexts which have an impact up to the present and then continue into the future. The dictionary reveals present-day relationships at the horizontal level. Furthermore, the dictionary shows both vertical references to the totalitarian past and lines of development into a totalitarian future.

Bunter Totalitarismus, ein kritisches Wörterbuch Autor Prof. Rudolph Bauer im Gespräch

In seinem Wörterbuch „Bunter Totalitarismus“ verbindet der Bremer Soziologe Prof. Rudolph Bauer mit Weitblick die beiden Begriffe „bunt“ und „totalitär“, um den zeitgenössischen Totalitarismus zu beschreiben und diesen gleichzeitig zu denunzieren, bevor es zu spät ist. In einer Welt, in der Gewalt, Militarismus, Einschränkung von Freiheiten, Überwachung, Rassismus, Diskriminierung und vollkommene Gleichgültigkeit und Empathielosigkeit auf dem Vormarsch sind, rütteln uns die Begriffe, die Bauer in seinem kritischen Wörterbuch anführt, auf, um unabhängig und kritisch zu denken, ohne sich von den bunten Farben dieses zeitgenössischen Faschismus blenden zu lassen. Dr. Rampoldi von ProMosaik hat den Autor interviewt. Dieses Wörterbuch spart uns die Lektüre vieler Werke. Es lehrt uns die kritische Hinterfragung einer Welt, die aufgrund ihrer Buntheit antifaschistisch aussieht, aber in Wirklichkeit totalitär strukturiert ist. 

Herr Prof. Bauer, erklären Sie uns bitte die Wahl des Titels Ihres Wörterbuchs.

Der Titel benennt die gesamtpolitische Entwicklungstendenz der Länder des Westens in Richtung einer als bunt verkleideten totalitären Herrschaft. „Bunt“ und „totalitär“ scheinen sich zu widersprechen. Der klassische Totalitarismus war uniform: mit einer Partei, einer Ideologie, einem Führer, einem Volk, einer Rasse, einem Kollektiv und einer einzigen Bestimmung, nämlich die Welt zu beherrschen. Der zeitgenössische Totalitarismus, der vor unseren Augen entsteht, scheint das Gegenteil zu sein. Er ist vielfältig und bunt wie der Regenbogen: geschlechterdivers, migrantisch, antifaschistisch und antirassistisch, „selbstbestimmt“, verschiedenartig und woke. Er gibt sich liberal, weltoffen, freiheitlich und demokratisch. Äußerlich grenzt er sich ab von der Ideologie des Retrofaschismus. Doch das entscheidende Element dieses Herrschaftssystems ist totalitär. Es zensiert und unterdrückt, grenzt aus und grenzt ab, sperrt ein und sperrt aus, ist militaristisch auf Eroberung und Weltdominanz ausgerichtet. Das sich anbahnende totalitäre Regime täuscht durch Buntheit an der Oberfläche über seinen wahren Charakter und tieferen Kern.

 Welche sind die Hauptthemen der Begriffe, die in Ihrem Wörterbuch vorkommen?

Die Stichwörter beziehen sich auf Institutionen, Organisationen, Personen und nicht zuletzt auf Begriffe und deren Bedeutung bzw. deren verwirrende Bedeutungsvielfalt. Die Stichwörter werden einerseits durch Querverweise zueinander in Beziehung gesetzt. So entsteht ein Gitter von Zusammenhängen, das uns gewahr werden lässt, dass wir hinter den Gitterstäben wie in Gefangenschaft leben. Oder anders formuliert: Es bildet sich ein dichtes Netz von Verknüpfungen, in die wir einbezogen sind und derer wir als Konsumenten der Tagesnachrichten nicht gewahr werden. Unser gewöhnliches Denken ist parzelliert. Wir sehen immer nur eine Seite des Schicksalswürfels der Realität. Wir sehen immer nur das Tagesgeschehen, nicht den allgemeinen, umfassenden Kontext. Ebenso wenig erkennen wir die geschichtlichen Zusammenhänge, welche sich bis in die Gegenwart auswirken und in die Zukunft fortpflanzen. Das Wörterbuch lässt Gegenwartsbeziehungen auf der horizontalen Ebene erkennen. Und es zeigt sowohl vertikale Bezüge in die totalitäre Vergangenheit als auch Entwicklungslinien in eine totalitäre Zukunft.

Le 4ème scénario : celui de la défaite usaméricaine en Iran

Après “La victoire [usaméricaine] qui terrifie l’Arabie saoudite”, nous proposons ici la traduction en français de deux articles publiés à une semaine d’intervalle par Policy Tensor, en commençant par le plus récent, daté du 16 mars 2026.

L’expression “échec et mat” vient de l’arabe et du persan “Shah mat”, le roi est mort. Pour ce titre de film hollywoodien, nous avons remplacé “shah” par “raïs” (président). “Raïs mât fi hormuz”= “Le président est mort à Ormuz”

Les conséquences géopolitiques de la défaite, par Policy Tensor

Que se passe-t-il après la défaite des USA ?

Substack, Policy Tensor, The Geopolitical Consequences of Defeat, 16 mars 2026.

Quand un étudiant en relations internationales dit que le monde est unipolaire ou bipolaire, il émet en fait une hypothèse sur la répartition de la puissance. Dans un monde unipolaire, l’idée sous-jacente est qu’aucun autre État n’est capable de véritablement rivaliser avec le plus puissant. Si un État se révèle capable de le faire, alors cette hypothèse tombe à l’eau.

Comme je l’expliquais dans mon précédent article [Cf. plus bas pour la version française, après le présent article], les USA sont aujourd’hui au bord d’une défaite stratégique. Je ne dis pas que c’est joué d’avance, mais que ce scénario est devenu bien plus qu’une simple possibilité : c’est l’hypothèse centrale à envisager.

Pour être concret : si les USA échouent à neutraliser les attaques iraniennes dans le Golfe, s’ils sont incapables de rouvrir par la force le détroit d’Ormuz, ce sera une défaite stratégique. Une défaite qui prouverait que le monde n’est ni unipolaire, ni bipolaire, ni même tripolaire, mais bien multipolaire – avec l’Iran comme l’un de ses pôles. Alors, quelles seraient les conséquences géopolitiques d’un tel retournement ?

Mais avant d’en arriver là, reprenons les éléments clés du raisonnement.

Pour éviter la défaite, les USA n’ont qu’une seule option : détruire ou neutraliser les capacités iraniennes qui menacent les installations du Golfe et maintiennent Ormuz fermé. Si l’armée usaméricaine n’y parvient pas, par la force directe ou par la coercition, le résultat sera vécu comme une défaite stratégique – même si la guerre s’arrête sur un cessez-le-feu. Car alors, le monde entier aura vu que les USA ne peuvent plus imposer leur volonté dans cette région.

Tout repose donc sur la campagne d’interdiction, cette opération visant à détruire les moyens de frappe iraniens (drones, missiles, lanceurs, etc.).

Même si cette campagne réussit à dégrader rapidement ces capacités, la victoire ne sera pas pour autant acquise. Il faudra encore, si les Iraniens minent le détroit – ce qu’ils auraient déjà commencé à faire – mener des opérations de déminage. Or, le déminage en contexte hostile est un problème militaire loin d’être résolu, et qui prendrait lui aussi des mois.

Ce que j’ai montré dans mon précédent article, c’est que même avec des hypothèses optimistes, la campagne d’interdiction prendra de très longs mois – assez pour infliger des dégâts considérables à l’économie mondiale et à la présidence Trump.

Car dans cette guerre, le temps joue pour l’Iran.

Plus le conflit dure, plus l’Iran peut imposer des coûts élevés aux USAméricains et à l’économie globale. Si, à l’avenir, les présidents usaméricains hésitent à attaquer l’Iran de peur d’en payer le prix, alors Téhéran aura gagné son objectif principal : rétablir une dissuasion crédible.

Lire la suite