بی‌ثبات‌سازی ایران از طریق خفه کردننظراتی درباره‌ی موج جدید اعتراضات در ایران

 

برگرفته از بلوگ روزنامه نگار آلمانی یوآخیم گیلارد، 7 ژانویه 2026

به فارسی از حمید بهشتی با استفاده از هوش مصنوعی

موج شدید اعتراضاتی که در پایان سال ۲۰۲۵ در واکنش به فلاکت اقتصادی در سراسر ایران گسترش یافت، چندان غافلگیرکننده نبود. تحریم‌های اقتصادی که در طول سال به طور فزاینده‌ای شدیدتر شدند و تجاوز نظامی مستقیم اسرائیل و ایالات متحده در ماه ژوئن، مشکلات اقتصادی کشور را به طور قابل توجهی تشدید کرده‌اند. تحریم تحمیل‌شده بر ایران به همان اندازه گسترده و بی‌رحمانه است که بر کوبا تحمیل شد.

این کشور با گسترش تجارت با روسیه، چین و همسایگان آسیایی خود، تا حدودی توانسته است از شدت این ضربه بکاهد. با این حال، زیان‌های مالی و مشکلات تأمین کالا همچنان قابل توجه است. این موارد، در کنار موارد دیگر، منجر به کاهش مستمر ارزش پول ایران، کاهش قدرت خرید و تورم بالا و مداوم شده است که از زمانی که رئیس‌جمهور آمریکا در سال ۲۰۱۸ تحریم‌ها را دوباره اعمال کرد، به بیش از ۵۰ درصد جهش کرده و از آن زمان به بعد به طور متوسط ۳۵ درصد بوده است. بحران‌های داخلی دیگر نیز با این تحریم تشدید شده‌اند. در نتیجه، میلیون‌ها نفر، از جمله طبقه متوسط، به طور فزاینده‌ای به سوی فقر رانده می‌شوند

این دقیقاً هدف علنی اعلام‌شده ترامپ است. قرار است ایرانیان در اثر وخامت شدید شرایط زندگی خود به چنان ناامیدی‌ای برسند که علیه رژیم قیام کنند. این همچنین محاسبه کلی پشت تحریم‌های اقتصادی  است و برلین، پاریس و لندن نیز آن را دنبال می‌کنند. تحریم‌های اقتصادی سازمان ملل و اتحادیه اروپا که توسط آنها از طریق مکانیزم «بازگشت فوری» فعال شدند، باعث سقوط بیشتر ارزش ارز و رساندن تورم به نزدیک به ۵۰ درصد شدند.

اعتراضات کنونی در نهایت با سقوط شدید نرخ ارز ریال در برابر دلار آغاز شد. بازاریان در بازار تهران مغازه‌های خود را بستند و به خیابان‌ها ریختند. ریال ظرف چند روز ۱۰ درصد دیگر از ارزش خود را از دست داده بود. از آنجایی که این امر حتی برای ایران که به کاهش نرخ ارز عادت دارد، غیرعادی بود، رهبران کشور «دست دشمن» را در این ماجرا دخیل می‌دانند.

اگرچه تظاهرات در بخش‌های وسیعی از کشور گسترش یافت، اما امیدهای ایالات متحده و متحدان اروپایی آن تا کنون برآورده نشده است. حتی اگر رسانه‌های غربی سعی کنند تصویر متفاوتی ارائه دهند، این اعتراضات با هدف سرنگونی دولت نیست، بلکه عمدتاً علیه تورم، اشتغال ناامن، شرایط زندگی ناپایدار و اقدامات ناکافی دولت برای مقابله با آنهاست.

در این وضعیت پرتنش، دولت با احتیاط بیشتری نسبت به اعتراضات قبلی واکنش نشان می‌دهد. دولت خواسته‌ها را موجه اعلام کرده، به دنبال گفتگو بوده و امتیازات اولیه‌ای مانند معافیت‌های مالیاتی برای بازرگانان و یارانه‌های بالاتر داده است. با این حال، رئیس‌جمهور مسعود پزشکیان نیز اذعان کرده است که دولت در حال حاضر ابزار لازم برای حل بحران اقتصادی را ندارد.

با این حال، گروه‌های مسلح نیز آشکارا در تلاش برای تشدید تظاهرات بوده‌ ، شورش‌های خشونت‌آمیزی در چندین استان رخ داده است، ساختمان‌ها به آتش کشیده شدند و به ایستگاه‌های پلیس حمله شد. نیروهای امنیتی ایران با نیروی مناسب پاسخ دادند. آنها همچنین به دخالت خارجی مشکوک هستند، و  این شک بطور حتم بی‌دلیل نیست. 

پس از آنکه حملات پهپادی، ترورهای هدفمند و خرابکاری در ایران، میزان نفوذ سرویس‌های اطلاعاتی اسرائیل و آمریکا به مناطق حساس کشور را آشکار ساخت نظارت، پیگردهای قانونی و دستگیری‌ها از ماه ژوئن افزایش یافت. چنین بود که
چهره‌های غرب‌گرای مخالف در معرض سوءظن بیشتری قرار گرفته، مانند همیشه، حملات، تلاش‌های بی‌ثبات‌سازی و تحریم‌های اقتصادی موجب محدود گشتن شدید دامنه سیاسی برای جامعه مدنی می گردد.

با این حال، اقدامات خفه‌کننده غربی و حمایت گسترده آنها از نیروهای ضد دولتی در کشور، هیچ ربطی به تلاش برای ترویج آزادی و دموکراسی نداشته و نیز عمدتاً علیه برنامه هسته‌ای ایران نیست. هدف (آنها)، از بین بردن یک قدرت منطقه‌ای است که با اتکاء بر منابع غنی، سطح بالای تحصیلات و پیشرفت فناوری خود، پتانسیل توسعه عظیمی دارد و – مانند  ونزوئلا - اتحادهای استراتژیکی با چین، روسیه و دیگر مخالفان غرب حفظ می‌کند، تجارت خود را بدون واسطه دلار انجام می‌دهد و به دلیل موقعیت جغرافیایی‌اش، یک محور چندقطبی است.

 از آنجایی که نیروهای کافی در داخل کشور برای برقراری یک رژیم غرب‌گرا وجود ندارد، آمریکا، اسرائیل و اتحادیه اروپا در تلاشند تا ایران را به سطح سوریه، عراق یا لبنان تنزل دهند.

 

Iran : Déstabiliser par étranglementRemarques sur la nouvelle vague de protestations en Iran

 Joachim Guilliard, Nachgetragen, 9/1/2026
Traduit par Tlaxcala

Joachim Guilliard (né en 1958) a étudié la physique, travaille principalement comme consultant en informatique et est actif dans le mouvement pacifiste allemand. Il s’intéresse depuis longtemps au Moyen-Orient et au Proche-Orient, en particulier à l’Irak, et est l’auteur de nombreux articles spécialisés ainsi que le coéditeur et coauteur de plusieurs livres sur les pays de la région touchés par la guerre. Depuis 2009, il anime le blog «Nachgetragen ».

La forte vague de protestations qui s’est propagée en Iran fin 2025 contre la misère économique n’a pas été une surprise. Les blocus économiques sans cesse renforcés au cours de l’année et l’agression militaire directe d’Israël et des USA en juin dernier ont considérablement aggravé les problèmes économiques du pays. L’embargo auquel l’Iran est confronté est aussi vaste et brutal que celui contre Cuba.

Le pays réussit certes à en amortir quelque peu les effets en développant le commerce avec la Russie, la Chine et ses voisins asiatiques. Les pertes financières et les problèmes d’approvisionnement restent néanmoins considérables. Ils entraînent, entre autres, une dépréciation constante de la monnaie iranienne, une perte croissante du pouvoir d’achat et une inflation élevée persistante, qui a bondi à plus de 50 % après le rétablissement des blocus par le président usaméricain en 2018 et se maintient depuis à une moyenne de 35 %. Les autres crises intérieures sont également exacerbées par l’embargo. Des millions de personnes, y compris de la classe moyenne, sont ainsi plongées dans la pauvreté. [1]

C’est précisément l’objectif ouvertement proclamé de Trump. Les Iraniens doivent être poussés au désespoir par une détérioration drastique de leurs conditions de vie, au point de se soulever contre le régime. C’est d’ailleurs le calcul général qui sous-tend les sanctions économiques [2], également poursuivi par Berlin, Paris et Londres. Les sanctions économiques de l’ONU et de l’UE réactivées par ces derniers via le « snapback » ont fait chuter encore plus le taux de change et ont poussé l’inflation à près de 50 %.

Le déclencheur des protestations actuelles a finalement été une chute extrême du taux de change du rial par rapport au dollar. Les commerçants du bazar de Téhéran ont alors fermé leurs boutiques et sont descendus dans la rue. Le rial avait perdu 10 % supplémentaires de sa valeur en quelques jours. Comme cela était exceptionnel, même pour un Iran habitué aux chutes de cours, sa direction y voit la « main de l’ennemi ». [3]

Si les manifestations se sont propagées dans de nombreuses régions du pays, les espoirs des USA et de leurs alliés européens ne se sont pas concrétisés jusqu’à présent. Même si les médias occidentaux tentent de donner une autre impression, les protestations ne visent pas un renversement du régime, mais s’opposent principalement à l’inflation, à la précarité de l’emploi, aux conditions de vie difficiles et à l’insuffisance des mesures gouvernementales pour y remédier.

Face à cette situation tendue, le gouvernement réagit avec plus de retenue que lors des protestations précédentes.[4] Il déclare les revendications légitimes, cherche le dialogue et a fait les premières concessions, comme des allègements fiscaux pour les commerçants et des subventions plus élevées.[5] Le président Massoud Pezeshkian a toutefois également reconnu que le gouvernement manquait actuellement des moyens pour résoudre la crise économique.[6]

De toute évidence, des groupes armés se sont également efforcés de faire escalader les manifestations. Dans plusieurs provinces, des émeutes violentes ont éclaté, des bâtiments ont été incendiés et des postes de police attaqués. Les forces de sécurité iraniennes ont répondu avec une fermeté correspondante. Elles soupçonnent, certainement non sans raison, une ingérence étrangère.

La surveillance, les poursuites et les arrestations avaient augmenté depuis juin, après que des attaques de drones, des attentats et des actes de sabotage depuis le territoire iranien eurent montré à quel point des secteurs sensibles du pays avaient été infiltrés par les services secrets israéliens et usaméricains. Les opposants pro-occidentaux étaient ainsi davantage soupçonnés. Comme toujours, les attaques, les efforts de déstabilisation et les blocus économiques réduisent drastiquement les marges de manœuvre politiques de la société civile.

Mais les mesures d’étranglement occidentales et le soutien massif aux forces anti-gouvernementales dans le pays n’ont rien à voir avec des efforts en faveur de la liberté et de la démocratie. Elles ne visent pas non plus principalement le programme nucléaire iranien. L’objectif est d’éliminer une puissance régionale qui, par ses richesses en ressources, son haut niveau d’éducation et ses compétences technologiques, dispose d’un énorme potentiel de développement. Et qui – à l’instar du Venezuela – entretient des alliances stratégiques avec la Chine, la Russie et d’autres adversaires de l’Occident, pratique un commerce contournant le dollar et, de par sa situation géographique, est un carrefour multipolaire.

Comme il n’existe pas dans le pays même de forces suffisamment fortes pour installer un régime pro-occidental, les USA, Israël et l’UE visent à ramener l’Iran au niveau de la Syrie, de l’Irak ou du Liban.

Notes

[1] Iran nach dem Zwölf-Tage-Krieg, UZ vom 26. Dezember 2025

[2] Joachim Guilliard, Arsenal des Faustrechts: Wirtschaftsblockaden, Menschenrechte und der Widerstand des Südens, IMI-Studie 2024/4, 24. Mai 2024

[3] Sayyed Khamenei links currency devaluation to ‚enemy hand’, Al Mayadeen, 3 Jan 2026

[4] Tehran adjusts its public tone as protests return, Iran International, 1.1.2026

[5] Iran President Moves to Calm Protests With Vow to Fix Budget, Bloomberg, 30.12.2025, Iran Offers Citizens $7 a Month in a Bid to Cool Protests, New York Times, 5.1.2026

[6] Iran’s Pezeshkian urges unity as protests over economic woes turn deadly, Aljazeera, 31/12/2025

Lire aussi

·         Les “Ahmed Chalabi” iraniens aident Israël à planifier le bombardement de l’Iran, par Muhammad Sahimi

·         Notre homme pour Téhéran
La campagne soutenue par les USA et Israël pour placer Reza Pahlavi, fils du Shah, à la tête d’un changement de régime en Iran, par Alex Shams

Irán: Desestabilizar mediante estrangulamiento Observaciones sobre la nueva ola de protestas en Irán

Joachim Guilliard, Nachgetragen, 9-1-2026

Traducido por Tlaxcala

Joachim Guilliard (nacido en 1958) estudió física, trabaja profesionalmente como consultor de TI y es activo en el movimiento pacifista alemán. Desde hace mucho tiempo se ocupa de Oriente Medio y Próximo Oriente, centrándose en Irak, y es autor de numerosos artículos especializados, así como coeditor y coautor de varios libros sobre los países de la región afectados por la guerra. Desde 2009 publica el blog “Nachgetragen”.

La fuerte ola de protestas que se extendió en Irán a finales de 2025 contra la miseria económica no fue sorpresiva. Los bloqueos económicos cada vez más severos a lo largo del año y la agresión militar directa de Israel y USA en junio agravaron considerablemente los problemas económicos del país. El embargo al que se enfrenta Irán es tan amplio y brutal como el contra Cuba.

Es cierto que el país logra amortiguar un poco los efectos mediante la expansión del comercio con Rusia, China y sus vecinos asiáticos. Sin embargo, las pérdidas financieras y los problemas de suministro siguen siendo considerables. Entre otras cosas, conducen a una constante devaluación de la moneda iraní, a una creciente pérdida de poder adquisitivo y a una inflación persistentemente alta, que se disparó a más del 50% tras la reimposición de los bloqueos por parte del presidente usamericano en 2018 y desde entonces se ha mantenido en un promedio del 35%. Otras crisis internas también se ven exacerbadas por el embargo. Millones de personas, incluso de clase media, son así empujadas cada vez más a la pobreza. [1]

Ese es precisamente el objetivo abiertamente proclamado por Trump. Los iraníes deben ser llevados a la desesperación por un drástico deterioro de sus condiciones de vida, hasta el punto de rebelarse contra el régimen. Ese es, en sí mismo, también el cálculo general detrás de las sanciones económicas [2] y es también el perseguido por Berlín, París y Londres. Las sanciones económicas de la ONU y la UE reactivadas por ellos a través del “snapback” dejaron caer aún más el tipo de cambio y llevaron la inflación a casi el 50%.

El desencadenante de las protestas actuales fue, finalmente, una caída extrema del tipo de cambio del rial frente al dólar. Los comerciantes del bazar de Teherán cerraron entonces sus tiendas y salieron a la calle. El rial había perdido otro 10% de su valor en pocos días. Dado que esto era excepcional, incluso para un Irán acostumbrado a las caídas de la moneda, su liderazgo ve la “mano del enemigo” detrás de ello. [3]

Aunque las protestas se extendieron por gran parte del país, las esperanzas de USA y sus aliados europeos no se han cumplido hasta ahora. Incluso si los medios occidentales intentan dar otra impresión, las protestas no apuntan a un derrocamiento del régimen, sino que se dirigen mayoritariamente contra la inflación, la inseguridad laboral, las condiciones de vida precarias y las medidas insuficientes del gobierno al respecto.

Éste reacciona en la tensa situación con más moderación que en protestas anteriores.[4] Declara que las demandas son legítimas, busca el diálogo e hizo las primeras concesiones, como desgravaciones fiscales para los comerciantes y mayores subsidios.[5] El presidente Masoud Pezeshkian también admitió, sin embargo, que al gobierno actualmente le faltan los medios para resolver la crisis económica.[6]

Evidentemente, grupos armados también se esforzaron por hacer escalar las protestas. En varias provincias se produjeron disturbios violentos, se incendiaron edificios y se atacaron comisarías. Las fuerzas de seguridad iraníes respondieron con la contundencia correspondiente. Sospechan, ciertamente no sin razón, también de injerencia extranjera.

La vigilancia, las acusaciones y las detenciones habían aumentado desde junio, después de que los ataques con drones, atentados y sabotajes desde territorio iraní mostraran hasta qué punto áreas sensibles del país habían sido infiltradas por los servicios de inteligencia israelíes y usaméricanos. Los opositores pro-occidentales quedaron así bajo mayor sospecha. Como siempre, los ataques, los esfuerzos desestabilizadores y los bloqueos económicos reducen drásticamente los espacios de acción política de la sociedad civil.

Pero las medidas de estrangulamiento occidentales y el masivo apoyo a las fuerzas opositoras en el país no tienen nada que ver con esfuerzos por la libertad y la democracia. Tampoco se dirigen principalmente contra el programa nuclear iraní. El objetivo es la eliminación de una potencia regional que, con su riqueza de recursos, su alto nivel educativo y tecnológico, tiene un enorme potencial de desarrollo. Y que –al igual que Venezuela– mantiene alianzas estratégicas con China, Rusia y otros adversarios de Occidente, comercia al margen del dólar y por su ubicación geográfica es un nodo multipolar.

Dado que en el país mismo no existen fuerzas lo suficientemente fuertes para instalar un régimen pro-occidental, USA, Israel y la UE apuntan a reducir a Irán al nivel de Siria, Irak o Líbano.

Notas

[1] Iran nach dem Zwölf-Tage-Krieg, UZ vom 26. Dezember 2025

[2] Joachim Guilliard, Arsenal des Faustrechts: Wirtschaftsblockaden, Menschenrechte und der Widerstand des Südens, IMI-Studie 2024/4, 24. Mai 2024

[3] Sayyed Khamenei links currency devaluation to ‚enemy hand’, Al Mayadeen, 3 Jan 2026

[4] Tehran adjusts its public tone as protests return, Iran International, 1.1.2026

[5] Iran President Moves to Calm Protests With Vow to Fix Budget, Bloomberg, 30.12.2025, Iran Offers Citizens $7 a Month in a Bid to Cool Protests, New York Times, 5.1.2026

[6] Iran’s Pezeshkian urges unity as protests over economic woes turn deadly, Aljazeera, 31/12/2025

Iran: Destabilizing by Strangulation Notes on the new protest wave in Iran

Joachim Guilliard, Nachgetragen, 9/1/2026
Translated by Tlaxcala

Joachim Guilliard (b. 1958) studied physics, works professionally as an IT consultant, and is active in the German peace movement. He has long been engaged with the Middle East, with a focus on Iraq, and is the author of numerous specialist articles as well as the co-editor and co-author of several books on war-affected countries in the region. Since 2009, he has run the blog “Nachgetragen”.

The strong wave of protest that spread in Iran at the end of 2025 against economic misery did not come as a surprise. The economic blockades steadily intensified over the course of the year and the direct military aggression by Israel and the USA in June have significantly exacerbated the country’s economic problems. The embargo Iran faces is as comprehensive and brutal as the one against Cuba.

While the country manages to somewhat cushion the effects by expanding trade with Russia, China, and its Asian neighbors, the financial losses and supply problems are still considerable. Among other things, they lead to a steady devaluation of the Iranian currency, growing loss of purchasing power, and persistently high inflation, which soared to over 50 percent after the blockades were reinstated by the US President in 2018 and has since averaged 35 percent. Other domestic crises are also exacerbated by the embargo. Millions of people, including from the middle class, are thus increasingly being driven into poverty. [1]

This is precisely the openly proclaimed goal of Trump. Iranians are to be driven to despair by a drastic deterioration in living conditions to the point where they rise up against the regime. This is in itself also the general calculation behind economic sanctions [2] and is also pursued by Berlin, Paris, and London. The UN and EU economic sanctions reactivated by them via “snapback” further devalued the exchange rate and drove inflation to almost 50 percent.

The trigger for the current protests was ultimately an extreme plunge in the exchange rate of the rial against the dollar. Merchants in Tehran’s bazaar consequently closed their shops and took to the streets. The rial had lost another 10 percent of its value within a few days. As this was exceptional even for an Iran accustomed to currency crashes, its leadership sees the “hand of the enemy” behind it. [3]

Although demonstrations spread to wide parts of the country, the hopes of the USA and its European allies have not been fulfilled so far. Even if Western media seek to convey a different impression, the protests are not aimed at overthrow the regime, but are predominantly directed against inflation, insecure employment, precarious living conditions, and the government’s inadequate measures to counter them.

In the tense situation, the government is reacting more restrainedly than in previous protests.[4] It declares the demands to be justified, seeks dialogue, and made initial concessions, such as tax relief for merchants and higher subsidies.[5] President Masoud Pezeshkian also admitted, however, that the government currently lacks the means to solve the economic crisis.[6]

Evidently, armed groups also endeavored to escalate demonstrations. In several provinces, there were violent riots, buildings were set on fire, and police stations attacked. Iranian security forces responded with corresponding severity. They also suspect, certainly not without reason, foreign interference.

Surveillance, charges, and arrests had increased since June, after drone attacks, assassinations, and sabotage from Iranian territory had shown the extent to which sensitive areas of the country had been infiltrated by Israeli and US intelligence services. Pro-Western opposition figures thus came under increased suspicion. As always, attacks, destabilization efforts, and economic blockades drastically narrow political spaces for the civil society .

But the Western strangulation measures and the massive support for anti-government forces in the country have nothing to do with efforts for freedom and democracy. They are also not primarily aimed at the Iranian nuclear program. The goal is the elimination of a regional power which, with its resource wealth, high level of education, and technological prowess, has enormous development potential. And which – similar to Venezuela – maintains strategic alliances with China, Russia, and other adversaries of the West, conducts trade bypassing the dollar, and due to its geographical location is a multipolar hub.

As there are no sufficiently strong forces within the country itself to install a pro-Western regime, the USA, Israel, and the EU aim to bring Iran down to the level of Syria, Iraq, or Lebanon.

Notes

[1] Iran nach dem Zwölf-Tage-Krieg, UZ vom 26. Dezember 2025

[2] Joachim Guilliard, Arsenal des Faustrechts: Wirtschaftsblockaden, Menschenrechte und der Widerstand des Südens, IMI-Studie 2024/4, 24. Mai 2024

[3] Sayyed Khamenei links currency devaluation to ‚enemy hand’, Al Mayadeen, 3 Jan 2026

[4] Tehran adjusts its public tone as protests return, Iran International, 1.1.2026

[5] Iran President Moves to Calm Protests With Vow to Fix Budget, Bloomberg, 30.12.2025, Iran Offers Citizens $7 a Month in a Bid to Cool Protests, New York Times, 5.1.2026

[6] Iran’s Pezeshkian urges unity as protests over economic woes turn deadly, Aljazeera, 31/12/2025

Iran: Destabilisieren durch StrangulierenAnmerkungen zur neuen Protestwelle im Iran

Joachim Guilliard, Nachgetragen, 9.1.2026

Joachim Guilliard (*1958), hat Physik studiert, arbeitet hauptberuflich als IT-Berater und ist in der deutschen Friedensbewegung aktiv. Er befasst sich seit langem mit dem Nahen und Mittleren Osten, schwerpunktmäßig mit dem Irak und ist Verfasser zahlreicher Fachartikel sowie Mitherausgeber bzw. -autor mehrerer Bücher über die von Kriegen betroffenen Länder der Region. Seit 2009 betreibt er den Blog „Nachgetragen“.

Die starke Welle des Protests, die sich Ende 2025 im Iran gegen die wirtschaftliche Misere ausbreitete, kam nicht überraschend. Die im Lauf des Jahres immer weiter verschärften Wirtschaftsblockaden und die direkte militärische Aggression Israels und der USA im Juni, haben die wirtschaftlichen Probleme des Landes erheblich verschärft. Das Embargo, mit dem der Iran konfrontiert ist, ist ähnlich umfassend und brutal wie das gegen Kuba.

Es gelingt dem Land zwar durch Ausweitung des Handels mit Russland, China und seinen asiatischen Nachbarn, die Auswirkungen einigermaßen abzufedern. Die finanziellen Einbußen und Versorgungsprobleme sind aber dennoch erheblich. Sie führen unter anderem zur steten Abwertung der iranischen Währung, zu wachsenden Kaufkraftverlusten und einer anhaltend hohen Inflation, die seit der Wiederinkraftsetzung der Blockaden durch US-Präsident 2018 auf über 50 Prozent schnellte und seither bei durchschnittlich 35 Prozent liegt. Auch sonstige inländischen Krisen werden durch das Embargo noch verschärft. Millionen Menschen, auch aus der Mittelschicht, werden so zunehmend in die Armut getrieben. [1]

Genau das ist das offen verkündete Ziel Trumps. Die Iraner sollen durch drastische Verschlechterung der Lebensbedingungen derart in die Verzweiflung getrieben werden, dass sie sich gegen das Regime erheben. Das ist an sich auch das generelle Kalkül hinter Wirtschaftssanktionen[2] und wird auch von Berlin, Paris und London verfolgt. Die von ihnen über den „Snapback“ reaktivierten Wirtschaftssanktionen der UNO und der EU ließen den Währungskurs weiter verfallen und trieben die Inflation auf fast 50 Prozent.

Auslöser der aktuellen Proteste war schließlich ein extremer Absturz des Wechselkurses des Rial gegenüber dem Dollar. Händler auf dem Teheraner Bazar schlossen daraufhin ihre Läden und gingen auf die Straße. Der Rial hatte innerhalb weniger Tage weitere 10 Prozent seines Wertes verloren. Da dies selbst für den Kursstürze gewohnte Iran außergewöhnlich war, sieht seine Führung die „Hand des Feindes“ dahinter. [3]

Demonstrationen breiteten sich zwar im weiten Teilen des Landes aus, die Hoffnungen der USA und ihrer europäischen Verbündeten erfüllten sich bisher jedoch nicht. Auch wenn die westlichen Medien einen anderen Eindruck zu vermitteln suchen, zielen die Proteste nicht auf einen Umsturz, sondern richten sich überwiegend gegen Inflation, unsichere Arbeitsverhältnisse, prekäre Lebensbedingungen und die unzureichenden Maßnahmen der Regierung dagegen.

Diese reagiert in der angespannten Lage zurückhaltender als bei früheren Protesten.[4] Sie erklärt die Forderungen für berechtigt, sucht den Dialog und machte erste Zugeständnisse, wie Steuernachlässe für Händler und höhere Subventionen.[5] Präsident Massud Peseschkian räumte aber auch ein, dass der Regierung aktuell die Mittel zur Lösung der Wirtschaftskrise fehlen.[6]

Offensichtlich bemühten sich allerdings auch bewaffnete Gruppen, Demonstrationen eskalieren zu lassen. In mehreren Provinzen kam es zu gewalttätigen Ausschreitungen, wurden Gebäude in Brand gesteckt und Polizeistationen angegriffen. Die iranischen Sicherheitskräfte reagierten mit entsprechender Härte. Sie gehen, sicherlich nicht zu Unrecht, auch von ausländischer Einmischung aus.  

Überwachung, Anklagen und Verhaftungen hatten seit Juni zugenommen, nachdem Drohnenangriffe, Attentate und Sabotage von iranischem Territorium aus gezeigt hatten, in welchem Maße sensible Bereiche des Landes von israelischen und US-amerikanischen Geheimdiensten unterwartet worden waren. Pro-westliche Oppositionelle gerieten so verstärkt unter Verdacht. Wie immer verengen Angriffe, Destabilisierungsbemühungen und Wirtschaftsblockaden drastisch die politischen zivilgesellschaftlichen Spielräume.

Doch die westlichen Strangulationsmaßnahmen und die massive Unterstützung regierungsfeindlicher Kräfte im Land haben nichts mit Bemühungen um Freiheit und Demokratie zu tun. Sie richten sich auch nicht primär gegen das iranische Atomprogramm. Ziel ist die Ausschaltung einer Regionalmacht, die mit ihrem Ressourcenreichtum, hohem Bildungsgrad und technologischem Niveau ein enormes Entwicklungspotential hat. Und die – ähnlich wie Venezuela – strategische Allianzen mit China, Russland und anderen Gegnern des Westens unterhält, Handel am Dollar vorbei betreibt und durch seine geografische Lage ein multipolarer Knotenpunkt ist.

Da im Land selbst ausreichend starke Kräfte fehlen, um ein pro-westliches Regime zu installieren, zielen USA, Israel und der EU darauf, den Iran auf das Niveau von Syrien, Irak oder Libanon herunterzubringen.

Noten

[1] Iran nach dem Zwölf-Tage-Krieg, UZ vom 26. Dezember 2025

[2] Joachim Guilliard, Arsenal des Faustrechts: Wirtschaftsblockaden, Menschenrechte und der Widerstand des Südens, IMI-Studie 2024/4, 24. Mai 2024

[3] Sayyed Khamenei links currency devaluation to ‚enemy hand’, Al Mayadeen, 3 Jan 2026

[4] Tehran adjusts its public tone as protests return, Iran International, 1.1.2026

[5] Iran President Moves to Calm Protests With Vow to Fix Budget, Bloomberg, 30.12.2025, Iran Offers Citizens $7 a Month in a Bid to Cool Protests, New York Times, 5.1.2026

[6] Iran’s Pezeshkian urges unity as protests over economic woes turn deadly, Aljazeera, 31-12-2025

Lesen Sie auch
Unser Mann für Teheran: Die von den USA und Israel unterstützte Kampagne, die Reza Pahlavi, den Sohn des Schahs, für einen Regimewechsel im Iran positioniert, von Alex Shams

Sur l’apprentissage de la dissection de fœtus de porc, un poème de Renée Nicole Good

 Renee Nicole Good, 37 ans, a été assassinée  par des agents de l'ICE à Minneapolis le 7 janvier 2026. En 2020, elle avait remporté le prestigieux prix de l'Académie américaine des poètes pour le poème ci-dessous.

je veux retrouver mes chaises à bascule,

les couchers de soleil solipsistes,

& les sons de jungle côtière qui sont des tercets de cigales et du pentamètre par les pattes velues des cafards.

j’ai donné des bibles à des friperies

(je les ai tassées dans des sacs poubelle en plastique avec une lampe de sel himalayenne acide —

les bibles post-baptême, celles arrachées aux coins de rue des mains charnues de zélotes, du genre simplifié, facile à lire, parasite) :

je me souviens mieux de l’odeur caoutchouteuse et lisse des images glacées des manuels de biologie ; elles brûlaient les poils à l’intérieur de mes narines,

& du sel et de l’encre qui déteignaient sur mes paumes.

sous des découpures de la lune à deux heures quarante-cinq du matin j’étudie&répète

           ribosome

           réticulum endoplasmique —

           acide lactique

           étamine

à l’IHOP* au coin de Powers et Stetson Hills —

j’ai répété & griffonné jusqu’à ce que ça se fraye un chemin & stagne quelque part où je ne peux plus le montrer, peut-être mes entrailles —

peut-être que là, entre mon pancréas et mon gros intestin, coule le filet d’eau minuscule de mon âme.

c’est l’étalon auquel je réduis toute chose maintenant ; aux arêtes dures & qui s’éclate sous la connaissance qui jadis s’y logeait, un linge sur un front fiévreux.

puis-je les laisser coexister ? cette foi capricieuse et cette science universitaire qui hue du fond de la classe

           maintenant je ne peux croire —

         que la bible et le coran et la bhagavad-gita glissent de longs cheveux derrière mon oreille comme le faisait maman & exhalent de leur bouche « fais place à l’émerveillement » —

toute ma compréhension dégouline du menton sur la poitrine & se résume ainsi :

la vie n’est rien de plus

qu’ovule et sperme

et l’endroit où ces deux se rencontrent

et combien de fois et à quel point

et ce qui y meurt.

 *NdT

IHOP : International House of Pancakes, chaîne de crêperies aux USA

Traduit par Fausto Giudice, Tlaxcala

On Learning to Dissect Fetal Pigs, a poem by Renee Nicole Good

Renee Nicole Good, 37, was murdered  by an ICE agent in Minneapolis on January 7, 2026. In 2020 she had won the prestigious Academy of American Poets Prize for following poem.

 i want back my rocking chairs,

 solipsist sunsets,

 & coastal jungle sounds that are tercets from cicadas and pentameter from the hairy legs of cockroaches.

 i’ve donated bibles to thrift stores

 (mashed them in plastic trash bags with an acidic himalayan salt lamp—

 the post-baptism bibles, the ones plucked from street corners from the meaty hands of zealots, the dumbed-down, easy-to-read, parasitic kind):

 remember more the slick rubber smell of high gloss biology textbook pictures; they burned the hairs inside my nostrils,

& salt & ink that rubbed off on my palms.

under clippings of the moon at two forty five AM I study&repeat

               ribosome

               endoplasmic—

               lactic acid

               stamen

at the IHOP on the corner of powers and stetson hills—

i repeated & scribbled until it picked its way & stagnated somewhere i can’t point to anymore, maybe my gut—

maybe there in-between my pancreas & large intestine is the piddly brook of my soul.

it’s the ruler by which i reduce all things now; hard-edged & splintering from knowledge that used to sit, a cloth against fevered forehead.

can i let them both be? this fickle faith and this college science that heckles from the back of the classroom

    now i can’t believe—

     that the bible and qur’an and bhagavad gita are sliding long hairs behind my ear like mom used to & exhaling from their mouths “make room for wonder”—

all my understanding dribbles down the chin onto the chest & is summarized as:

life is merely

to ovum and sperm

and where those two meet

and how often and how well

and what dies there.

Run, Renee, run, they're going to kill you!The murder of an USAmerican poetess by Trump and his gang

 Reinaldo Spitaletta, January 9, 2026
Translated by Tlaxcala

Renee Nicole Good, poetess murdered by ICE (Photo RNZ News)

They murdered the poetess, with gunshots, in cold blood, as if she were a cockroach, or perhaps like a piece of pork that must be fried in the fat of immigration police. They killed her for no reason, because women must be killed, women who write, women who raise their voices, who speak with exploited foreigners, with the persecuted. She had to be killed. And that’s what the automatic agents did, assassins by nature, trained for that purpose: to kill and nothing more. Ah, and if the victim is a poetess, even better. We don’t want anyone to sing, or to tell any truth, in verse, or in prose, to the little president who looks more and more like Hitler.

They shot and killed Renée Nicole Good, thirty-seven years old. They say she wrote “like someone opening a window in a besieged house.” She surely knew, before receiving that hail of bullets in a “country bathed in blood,” as Paul Auster described it, that she was destined to be a victim of Trumpesque repression, of the Corollary of the new filibusterer, of the New National Defense Strategy, of the pedocriminal, reincarnation—so the bandit president believes—of James Monroe, and who also represents Teddy Roosevelt’s Big Stick. The poetess knew they were going to kill her.

She has been another victim of the system that has been bombing for years, sometimes with atomic bombs, sometimes with other bombs—deadly, indeed—civilian targets, entire populations, that murders people like those in the village of My Lai, or Iraq, or Syria, or Libya, also Venezuela. And it kills poets. Just like that. Perhaps as if imitating the one who murdered García Lorca in Granada, for being a faggot, or a poet, or because he was against oppression.

They shot her, just like that, at point-blank range and with confidence, a young girl, yes, she was still a young girl in bloom, who wrote poems. Her verses had to be erased, the cop, the servant of the system, the licensed assassin, would think. A voice had to be silenced, a pencil, some stanzas, some lines... We don’t need poets, but thugs, bombers, criminals. Such is the vulgar prose of imperialism, of Trump and his henchmen, of those who applaud not only the bravado of the bloodthirsty pirate, but also his criminal actions throughout the universe.

Killing a poetess can be insignificant. Besides being easy, besides everything can remain unpunished. She was just a woman, a young girl who wrote, who greeted immigrants, who told them how to unite, how to embrace, how to stay alert in the face of repression. That was it, so worthless, so meaningless for a subject like the president. Trump’s Gestapo murdered her.

What can happen to an empire, or to a delinquent who shelters himself by being president of a superpower (in decline), for the crime of a woman who wrote, for example, "” want my rocking chairs back” and knew “cicada tercets” (like the cicada, so many times they killed me, so many times I died, yet here I am resurrecting...), who had “donated bibles to second-hand stores,” who knew—she was a poetess—that between her pancreas and her large intestine, “lies the insignificant stream of my soul.”

The soulless ones disembodied her. The assassins erased her words, her desire for justice, the irrepressible wishes to sing against injustice, to bless the encounter between the ovum and the spermatozoon. They tore out her soul with gunshots.

But the thing, as they say, is that no police officer, no bullet, no rifle, ends poetry. It continues living beyond the poet. Renée’s poetry now flies higher, goes from Minneapolis to Chicago, from Los Angeles to Texas, from the country of dead freedoms, of destroyed democracy, to beyond the blue planet. It was the afternoon of January 7, 2026, when a police officer from the United States Immigration and Customs Enforcement (ICE), fired ferociously at a young girl who wrote verses and who from that moment flies, like that butterfly which, with its wing flap, is capable of causing an earthquake in Beijing or bringing forth a tear somewhere in the world where there are people who sing.

Renée Nicole is now fire. She is not ash. She is a powerful voice crying out for justice in the world and for utopia to keep living, or, at least, to keep many people walking.

The poetess murdered in Minneapolis